تضییع اموال عمومی

تضییع اموال عمومی زمانی اتفاق می‌افتد که دارایی‌های مشترک یک ملت، از بودجه ریالی و ارزی گرفته تا ساختمان‌ها، ماشین‌آلات و منابع طبیعی، به دلیل کوتاهی یا مدیریت ناصحیح از بین برود. تفاوت ظریف این مفهوم با اختلاس در این است که در تضییع، لزوماً کسی پولی را برای خودش برنمی‌دارد، بلکه با یک تصمیم اشتباه یا رها کردن یک سرمایه ملی، باعث می‌شود آن دارایی کارایی‌اش را از دست بدهد یا نابود شود.

در اقتصاد ایران، مصداق بارز این موضوع را می‌توان در پروژه‌های عمرانی نیمه‌تمامی دید که دهه‌ها رها شده‌اند و مستهلک می‌شوند، یا در واگذاری‌های غیرکارشناسی کارخانه‌های دولتی که منجر به توقف تولید و تخریب تجهیزات می‌شود. وقتی اموال عمومی تضییع می‌شود، در واقع از جیب هر ایرانی هزینه شده است؛ چرا که این ثروت می‌توانست صرف ثبات اقتصادی، بهبود زیرساخت‌ها یا کاهش فشار مالیاتی بر مردم شود، اما به دلیل سوءمدیریت عملاً دود شده و به هوا رفته است.