ترافیک دریایی

ترافیک دریایی در واقع نبض جریان کالا روی آب‌هاست. وقتی از این اصطلاح در اقتصاد ایران حرف می‌زنیم، منظورمان فقط شلوغی مسیرها نیست، بلکه سرعت و حجم جابه‌جایی کشتی‌هایی است که نفت ما را صادر یا مواد اولیه کارخانه‌ها و خوراک دام را وارد می‌کنند. بنادر مهمی مثل بندر شهید رجایی و گلوگاه‌هایی مانند تنگه هرمز، کانون این ترافیک هستند که هرگونه تغییر در نظم آن‌ها، مثل یک دومینو روی کل زنجیره تأمین اثر می‌گذارد.

این موضوع مستقیماً با قیمت کالاهایی که روزانه می‌خرید در ارتباط است. برای مثال، اگر ترافیک در بنادر ایران سنگین شود و کشتی‌ها در صف انتظار بمانند، هزینه‌ای به نام «دموراژ» یا جریمه دیرکرد بابت توقف کشتی پرداخت می‌شود که با ارز آزاد محاسبه می‌گردد. این هزینه اضافی در نهایت روی قیمت تمام‌شده مرغ، روغن و لوازم خانگی در مغازه‌ها کشیده می‌شود. بنابراین، روان بودن ترافیک دریایی به معنای کاهش هزینه‌های پنهان تجارت و ثبات بیشتر قیمت‌ها در سفره مردم است.