تحریم هوشمند

تحریم هوشمند در واقع تلاش کشورهای تحریم‌کننده برای جراحی دقیق در اقتصاد یک کشور است. در این روش، به جای قطع کامل تجارت با یک ملت، سعی می‌کنند شریان‌های حیاتی مثل دسترسی بانک‌ها به سوئیفت یا صادرات محصولات پتروشیمی را مسدود کنند. هدف این است که هزینه‌های سیاسی و اقتصادی برای دولت بالا برود بدون اینکه به طور مستقیم نان و داروی مردم هدف قرار گیرد، هرچند در عمل مرز بین این دو بسیار باریک است. برای ما در ایران، تحریم هوشمند یعنی وقتی می‌خواهید یک قطعه یدکی خودرو یا گوشی موبایل بخرید، قیمت آن با نوسان دلار بالا می‌رود؛ چون حتی اگر آن کالا تحریم نباشد، مسیری که پول از طریق آن جابه‌جا می‌شود یعنی بانک مسدود شده است. این وضعیت باعث می‌شود هزینه واردات کالاها به دلیل دور زدن تحریم‌ها گران‌تر تمام شود و در نهایت این اختلاف قیمت از جیب مصرف‌کننده ایرانی پرداخت شود. در واقع، هوشمند بودن تحریم مانع از سرایت تورم و کاهش قدرت خرید به سفره‌های مردم نشده است.