تجارت با ارزهای ملی

تجارت با ارزهای ملی یک راهکار اقتصادی برای دور زدن مسیرهای سنتی بانکی است که معمولاً تحت نظارت قدرت‌های بزرگ مالی قرار دارند. در این روش، صادرکننده و واردکننده توافق می‌کنند که فاکتورهای خود را بر مبنای پول داخلی کشور خود یا طرف مقابل تسویه کنند. این کار باعث می‌شود نیاز به خرید دلار یا یورو در بازار داخلی کاهش یابد و فشار تقاضا روی ارزهای سخت کمتر شود.

در اقتصاد ایران، این موضوع مستقیماً با قیمت کالاها و ثبات بازار ارز در ارتباط است. وقتی ایران با کشوری مثل روسیه یا عراق با ریال و دینار معامله می‌کند، هزینه‌ی تبدیل ارز و ریسک مسدود شدن پول در بانک‌های واسط خارجی کم می‌شود. برای مردم عادی، این یعنی دولت می‌تواند کالاهای اساسی را با هزینه کمتری وارد کند و نوسانات ناگهانی قیمت دلار در بازار تهران، کمتر و دیرتر روی قیمت تمام‌شده‌ی اقلامی مثل روغن یا نهاده‌های دامی اثر بگذارد.