امضای طلایی

امضای طلایی زمانی شکل می‌گیرد که قانون به جای فرآیندهای شفاف و سیستمی، همه‌چیز را به نظرِ شخصیِ یک مدیر گره می‌زند. وقتی برای واردات یک کالای خاص یا راه‌اندازی یک فعالیت اقتصادی، به جای داشتنِ استانداردهای روشن، نیاز به «تأییدیه ویژه» از یک فرد یا نهاد خاص باشد، آن جایگاه صاحبِ قدرتی می‌شود که می‌تواند با یک امضا، ثروت‌های کلانی را جابه‌جا کند یا جلوی فعالیتِ رقبای بخش خصوصی را بگیرد.

در اقتصاد ایران، این پدیده را بیشتر در تخصیص ارز ترجیحی، مجوزهای واردات خودرو یا واگذاری معادن و اراضی می‌بینیم. وقتی دسترسی به دلار ارزان یا ردیفِ بودجه‌ایِ خاص فقط با نظرِ سلیقه‌ای ممکن باشد، رقابتِ سالم از بین می‌رود و هزینه زندگی برای مردم عادی بالا می‌رود؛ چرا که سودِ اصلی نصیبِ کسانی می‌شود که به آن امضا دسترسی داشته‌اند، نه کسانی که خدمات بهتری ارائه می‌دهند.