استقراض بخش عمومی

استقراض بخش عمومی یعنی دولت و مجموعه‌های وابسته‌اش برای چرخاندن چرخِ کشور و پرداخت هزینه‌هایی مثل حقوق کارمندان یا پروژه‌های عمرانی، پولی را که ندارند از منابع مختلف قرض کنند. در ایران وقتی درآمدهای نفتی و مالیاتی کفافِ مخارج سنگین را نمی‌دهد، دولت سراغ بانک مرکزی یا بانک‌های تجاری می‌رود تا این چاله را پر کند. این کار در کوتاه‌مدت مشکلِ نقدینگی دولت را حل می‌کند اما در واقع خرج کردن از اعتبار آینده است. این قرض گرفتن‌ها مستقیماً روی سفره و دارایی شما اثر می‌گذارد. اگر دولت برای جبران کسری بودجه از بانک مرکزی پول بگیرد، نتیجه‌اش چاپ پول و جهش تورم است که یعنی کاهش ارزش ریال در جیب شما. اگر هم از بانک‌های دیگر قرض کند، بانک‌ها دیگر پولی ندارند که به مردم وام مسکن یا به تولیدکننده وام صنعتی بدهند. برای مثال، وقتی دولت برای پرداخت یارانه‌ها یا بودجه‌های جاری به سیستم بانکی فشار می‌آورد، عملاً شانس شما برای دریافت تسهیلات بانکی کمتر و هزینه‌های زندگی به دلیل رشد نقدینگی بیشتر می‌شود.