آزادسازی نرخ ارز

در اقتصاد ایران، آزادسازی نرخ ارز به معنای عبور از سیستم چندنرخی و پایان دادن به قیمت‌های دستوری مثل دلار ۴۲۰۰ تومانی یا نرخ‌های ترجیحی است. در این حالت، بانک مرکزی به جای تعیین یک عدد ثابت، اجازه می‌دهد قیمت دلار در تعامل بین صادرکننده و واردکننده در بازارهایی مثل مرکز مبادله تعیین شود. این کار باعث می‌شود که تفاوت فاحش میان قیمت رسمی و بازار آزاد از بین برود و رانت ناشی از دسترسی به ارز ارزان متوقف شود. برای مردم عادی، آزادسازی نرخ ارز در کوتاه‌مدت معمولاً با شوک قیمتی در کالاهای وارداتی یا وابسته به دلار همراه است، چون یارانه‌ی پنهانی که دولت روی ارز می‌داد حذف می‌شود. اما در بلندمدت، این کار مانع از فساد و هدررفت منابع کشور شده و به تولیدکننده داخلی کمک می‌کند تا در شرایطی برابر با کالای وارداتی رقابت کند. به زبان ساده، وقتی ارز آزاد می‌شود، قیمت گوشی موبایل یا لوازم خانگی به جای تبعیت از بخشنامه‌های دولتی، با واقعیت جیب جامعه و میزان ورود ارز به کشور تنظیم می‌شود.