ارز حواله‌ای

ارز حواله‌ای در واقع همان اعتبار دیجیتالی است که برای تجارت و خرید کالا از خارج از کشور استفاده می‌شود. وقتی یک بازرگان ایرانی می‌خواهد از چین مواد اولیه یا ماشین‌آلات بخرد، چمدان پر از دلار با خود نمی‌برد؛ بلکه از طریق صرافی یا سیستم بانکی، معادل ریالی پول را پرداخت می‌کند تا در مقصد، مبلغ مورد نظر به حساب فروشنده خارجی واریز شود. این عدد که در آمارهای رسمی تحت عنوان نرخ نیما یا حواله صرافی شناخته می‌شود، ستون فقرات تجارت خارجی ایران است.

تفاوت اصلی این ارز با دلاری که در صرافی‌های خیابان فردوسی می‌بینید، در کاربرد و هزینه جابه‌جایی آن است. چون حواله خطرات حمل اسکناس و هزینه‌های انبارداری ارز فیزیکی را ندارد، معمولاً ارزان‌تر از ارز نقدی است. برای شما به عنوان مصرف‌کننده، نرخ حواله بسیار حیاتی است؛ چرا که قیمت تمام‌شده اکثر کالاهای وارداتی مثل موبایل، لپ‌تاپ و حتی مواد اولیه خوراکی، بر اساس نرخ حواله محاسبه می‌شود. بنابراین هر زمان نرخ ارز حواله‌ای رشد کند، باید منتظر گران شدن تدریجی کالاها در بازار داخلی باشید، حتی اگر قیمت دلارِ نقدی تغییر چندانی نکرده باشد.