کوله‌بری

کوله‌بری در واقع یک روش غیررسمی و پرخطر برای واردات کالا در استان‌های مرزی غرب و شمال‌غرب ایران است. در این سازوکار، افرادی که اغلب از ساکنان بومی هستند، کالاهایی مثل لوازم خانگی، پوشاک یا لوازم آرایشی را بر پشت خود یا با چهارپایان از مرزهای کوهستانی عبور می‌دهند. این پدیده محصول مستقیمِ توسعه‌نیافتگی صنعتی در این مناطق و تفاوت شدید قیمت کالاها بین ایران و کشورهای همسایه، به‌ویژه عراق، است که باعث می‌شود جابه‌جایی کالا حتی با وجود خطرات جانی، برای مرزنشینان تنها راهِ گذران زندگی باشد.

از نگاه اقتصاد کلان، کوله‌بری واکنشی به سیاست‌های تجاری و تعرفه‌های بالای واردات است. وقتی واردات رسمی یک کالا محدود یا گران می‌شود، بازارِ کوله‌بری داغ می‌شود تا نیاز مصرف‌کننده داخلی را با قیمت کمتر تأمین کند. اگرچه این کار باعث می‌شود خریدار در شهرهایی مثل تهران یا تبریز بتواند یک تلویزیون یا لوازم برقی را ارزان‌تر از نمایندگی‌های رسمی بخرد، اما به دلیل خارج بودن از چرخه مالیات و گمرک، درآمدهای دولت را کاهش داده و امنیت شغلی پایداری هم برای خودِ کوله‌بران ایجاد نمی‌کند.