خرید توافقی

خرید توافقی زمانی اتفاق می‌افتد که بازار یک محصول کشاورزی مثل پیاز، گوجه‌فرنگی یا زعفران اشباع شده و قیمت آن‌قدر پایین آمده که حتی هزینه برداشت را هم پوشش نمی‌دهد. در این شرایط، دولت به جای تعیین یک نرخ ثابت و قانونی (مانند خرید تضمینی)، به عنوان یک خریدار بزرگ وارد بازار می‌شود و با قیمتی که برای کشاورز صرفه اقتصادی داشته باشد، محصول را می‌خرد. هدف اصلی این کار، حذف دلال‌هایی است که در زمان فراوانی محصول، آن را به ثمن بخس از چنگ تولیدکننده درمی‌آورند.

این سازوکار از دو جهت بر دارایی و زندگی مردم اثر می‌گذارد؛ اول اینکه با حفظ انگیزه کشاورز، از نابودی تولید و کمیاب شدن آن محصول در سال‌های بعد جلوگیری می‌کند که به معنای ثبات نسبی قیمت‌ها در بلندمدت است. دوم اینکه در کوتاه‌مدت، مانع از افت شدید قیمت برای مصرف‌کننده نهایی می‌شود. به زبان ساده، خرید توافقی تلاشی است تا سود حاصل از زحمت کشاورز ایرانی، به جای واسطه‌ها، به جیب خود تولیدکننده برود و امنیت غذایی کشور با ورشکستگی مزارع به خطر نیفتد.