استهلاک
استهلاک در واقع روشی است برای نشان دادن اینکه وسایل و تجهیزات یک کسبوکار ابدی نیستند و با گذشت زمان فرسوده میشوند. وقتی یک کارخانه در ایران دستگاهی میخرد، کل پول آن را همان سال اول از سودش کم نمیکند؛ بلکه بر اساس قانون مالیات، هر سال بخشی از قیمت آن را به عنوان هزینه استهلاک کنار میگذارد تا نشان دهد چقدر از عمر آن دستگاه مصرف شده است. این مفهوم برای سهامداران بورس تهران بسیار حیاتی است؛ چون استهلاک یک هزینه غیرنقدی است. یعنی پولی از شرکت خارج نمیشود، اما سود کاغذی را کم میکند تا شرکت بتواند بخشی از درآمدش را برای خرید دستگاه جدید در آینده ذخیره کند. در اقتصاد تورمی ایران، چالش بزرگ اینجاست که مبلغ ذخیرهشده برای استهلاک معمولاً با قیمتهای جدید بازار همخوانی ندارد و شرکتها ناچار به تجدید ارزیابی داراییها میشوند تا ارزش واقعی دارایی و هزینه جایگزینی آن را بهتر نشان دهند.
چرا الان مهم است
تازهبا ابلاغیه جدید وزارت کار برای محدود کردن مصادیق مشاغل سخت، بحث «استهلاک» از تجهیزات کارخانه به جسمِ کارگر رسیده است. این قانون نشان میدهد فرسودگی در محیطهای زیانآور، هزینهای اقتصادی است که با تغییر ضوابط بازنشستگی، بارِ جبران این فرسایشِ بدنی بیش از پیش به آینده و معیشتِ خودِ کارگران منتقل شده است.
آخرین اخبار با این مفهوم
سختتر شدن بازنشستگی در مشاغل زیانآور؛ ابلاغیه جدید وزارت کار برای محدودسازی معیارها
وزارت کار با محدود کردن معیارهای بازنشستگی مشاغل سخت به عوامل آزمایشگاهی، مسیر خروج زودهنگام کارگران از بازار کار را دشوارتر کرد.
۳۰ خرداد ۱۴۰۵