محسن خلیلی؛ صنعتگری که توسعه بنگاه را در گرو توسعه ایران می‌دید

محمدمهدی بهکیش در یادداشتی به بررسی شخصیت و رویکرد محسن خلیلی می‌پردازد.

خلیلی از معدود صنعتگرانی بود که رشد بنگاه خود را از رشد کشور جدا نمی‌دانست.

چهار ویژگی کلیدی خلیلی شامل نهادگرایی، کارشناسی، ارتباطات سازنده و سرمایه‌گذاری بود.

ترکیب این ویژگی‌ها در شرایط ایران، خلیلی را به چهره‌ای متمایز تبدیل کرده بود.

اعتقاد عمیق به نهادهای مدنی و تامین هزینه‌های آن‌ها از ویژگی‌های بارز او بود.

رویکرد خلیلی با نظریات عجم‌اوغلو درباره نقش نهادهای مدنی در توسعه همخوانی دارد.

توسعه واقعی نیازمند تعامل موثر میان دولت و نهادهای مدنی قدرتمند است.

خلیلی با تقویت اتاق بازرگانی و تشکل‌ها، به دنبال ایجاد موازنه قدرت بود.

انجمن مدیران صنایع تحت مدیریت او به نهادی منسجم و موثر تبدیل شد.

روابط عمومی قوی و شخصیت کاریزماتیک خلیلی عامل جذب افراد به تشکل‌ها بود.

احترام به کارشناسی و استفاده از دانش استادان، ویژگی دوم خلیلی بود.

او جلسات منظمی با کارشناسان داشت و از ظرفیت‌های علمی در انجمن استفاده می‌کرد.

خلیلی پیشنهادهای کارشناسی خود را برای تاثیرگذاری بیشتر از طریق اتاق بازرگانی پیگیری می‌کرد.

گزارش‌های کارشناسی انجمن مدیران صنایع، راهنمایی برای بهبود سیاستگذاری‌های اقتصادی بود.

سومین ویژگی او، توانایی برقراری ارتباط سازنده با دولت بدون موضع خصمانه بود.

او از ارتباط با دولت برای پیگیری مسائل صنعتگران بهره می‌برد.

خلیلی استقلال بخش خصوصی را بدون تقابل دائمی با دولت دنبال می‌کرد.

چهارمین ویژگی او، توانایی کارآفرینی و سرمایه‌گذاری در حوزه‌های مختلف بود.

او در تاسیس بانک کارآفرین و توسعه صنعت گاز ایران نقش کلیدی داشت.

خلیلی به رقابت اعتقاد داشت و از قیمت‌گذاری دستوری بیزار بود.

تاسیس بنیاد تحقیقاتی محسن خلیلی، تداوم توجه او به کارشناسی و توسعه بود.

خلیلی معتقد بود رشد صنایع در کنار یکدیگر، کلید توسعه کشور است.