تنش‌های فزاینده پاکستان و افغانستان؛ پیامدها برای امنیت و اقتصاد ایران

تشدید تنش‌های پاکستان و افغانستان نشست فرمت مسکو را بی‌نتیجه گذاشت.

پاکستان با حملات هوایی به افغانستان، مخفیگاه‌های شبه‌نظامیان را هدف قرار داد.

این حملات واکنشی به انفجار انتحاری در مسجد شهر کوهات پاکستان بود.

طالبان حملات پاکستان را محکوم و آن را تلاشی برای سرپوش بر ناکامی‌های امنیتی خواند.

نشست فرمت مسکو با درخواست خویشتنداری طرفین و پیشنهاد میانجی‌گری روسیه برگزار شد.

لاوروف اختلافات کابل و اسلام‌آباد را مانع صدور سند نهایی نشست دانست.

روسیه بر تلاش برای عادی‌سازی روابط و مقابله با داعش تأکید کرد.

نماینده پاکستان، حکومت طالبان را به پناه دادن به تروریست‌ها متهم کرد.

پاکستان حملات خود را حق دفاع مشروع در برابر تروریست‌های مستقر در افغانستان خواند.

توافق آتش‌بس ماه مارس میان دو کشور به پایداری نرسید.

اتهامات متقابل درباره پناه دادن به شبه‌نظامیان، مانع اصلی روابط دو کشور است.

فرزاد رمضانی بونش ریشه‌های تنش را در مسائل هیرمند، تروریسم و چالش‌های اقتصادی می‌داند.

میانجی‌گری‌های منطقه‌ای به دلیل شکاف عمیق خواسته‌های دو طرف، ناکام مانده است.

اختلاف در نوع نگاه به مسائل امنیتی و همگرایی کابل-دهلی‌نو از عوامل تنش است.

عدم به رسمیت شناختن طالبان توسط پاکستان، انتظارات آن‌ها را برآورده نکرده است.

اختلافات اقتصادی و طرح‌های زیرساختی، دستیابی به فرمول کاهش تنش را غیرممکن کرده است.

روسیه با وجود روابط خوب با طرفین، به دلیل نگاه متفاوت آن‌ها نتوانسته تنش را کاهش دهد.

ابعاد نظامی درگیری‌ها از پهپاد به حملات عمیق‌تر در خاک یکدیگر گسترش یافته است.

تأثیر بر ایران در کوتاه‌مدت محدود است، اما جنگ گسترده می‌تواند مرزهای غربی افغانستان را ناامن کند.