تغییر محاسبات واشنگتن؛ چرا ترامپ به میز مذاکره با ایران بازگشت؟

میرلوحی رفتارهای ترامپ را متزلزل و ناشی از ناکامی در دستیابی به اهداف نظامی می‌داند.

برتری بودجه نظامی آمریکا در برابر ایران در صحنه عمل ناکارآمد بوده است.

سیاست لشکرکشی آمریکا شکست خورده و ترامپ در محاسبات خود درباره ایران دچار اشتباه شده است.

ترامپ به این نتیجه رسیده که راهی جز بازگشت به میز مذاکره ندارد.

موازنه قدرت نظامی جهان پس از جنگ ۴۰ روزه تغییر محسوسی کرده است.

دوران هژمونی بی‌چون‌وچرای ناوهای آمریکا رو به پایان است.

آمریکا برای فروش تسلیحات به هراس ساختگی نیاز دارد، اما شرایط جهانی با قدرت‌گیری چین و روسیه تغییر کرده است.

اروپا با چالش‌های اقتصادی مواجه است و ذخایر طلای خود را از آمریکا خارج می‌کند.

قدرت‌های سنتی توان مالی گذشته برای حمایت از اقتصاد آمریکا را ندارند.

کانون ثروت جهان به خلیج‌فارس منتقل شده و هدف اصلی واشنگتن جبران کسری بودجه از این طریق است.

رویکرد ترامپ در منطقه تجاری و تحکمی است و به دنبال کسب درآمدهای کلان از کشورهای عربی است.

استراتژی ایران‌هراسی آمریکا برای تخلیه منابع مالی منطقه دچار اختلال شده است.

سیاست نظامی آمریکا در منطقه سوداگرانه و باج‌گیرانه است.

ترامپ دریافته که ابزارهای فشار گذشته در محیط جدید منطقه کارساز نیستند.

منطق دفاعی ایران بر در دسترس بودن پایگاه‌های آمریکا متمرکز است.

امنیت پایدار منطقه تنها از طریق همکاری و مصالحه درون‌منطقه‌ای میسر است.

ایران باید مانع نفوذ رژیم صهیونیستی در ساختار امنیتی منطقه شود.

استراتژی آمریکا و رژیم صهیونیستی برای چپاول منابع منطقه مشترک است.

نشانه‌هایی از تغییر رویکرد در کشورهای عربی منطقه دیده می‌شود.

دستگاه دیپلماسی باید امنیت درون‌زا را به عنوان یک واقعیت تثبیت کند.

قراردادهای تسلیحاتی اخیر ترامپ با کشورهای عربی، بدون اجازه بهره‌برداری مستقل برای آن‌هاست.

آمریکا با فروش تجهیزات تنها در حال تخلیه منابع مالی این کشورهاست.

مدل ونزوئلا برای ایران به دلیل اتحاد ملی و تجربه تاریخی کارساز نیست.

ملت ایران در مواجهه با تجاوز خارجی یکپارچه پشت پرچم ایستاده‌اند.

هم‌افزایی نظامی و دیپلماسی فعال مانع دستیابی دشمن به اهدافش شد.

موفقیت تفاهم‌نامه اسلام‌آباد باعث انتقاد بخشی از جمهوری‌خواهان از ترامپ شده است.

ترامپ برای بازگشایی تنگه هرمز که خود عامل تنش در آن بود، امتیازات راهبردی به ایران داده است.

تفاوت دیدگاه‌ها در کشور طبیعی است اما باید در بستری برابر مطرح شود.

جریان‌های محدودی به دلیل عدم گذار از فضای انتخابات، همچنان رویکرد تخریبی علیه دولت دارند.

برخی مدعیان انحصاری حاکمیت، برخلاف تأکیدات رهبری، به تفرقه‌افکنی ادامه می‌دهند.

ادعاهای گزاف این جریان‌ها موجب فرسایش توان کشور در شرایط حساس می‌شود.

اکثریت جامعه پشتیبان دولت هستند و با بزرگواری سختی‌ها را تحمل می‌کنند.

دولت باید با حمایت مردم و تکیه بر سرمایه اجتماعی، تفاهم‌نامه را به سرانجام برساند.