هوش مصنوعی؛ آیا حباب سرمایه‌گذاری بزرگ‌تر از راه‌آهن و اینترنت در راه است؟

سرمایه‌گذاری در مراکز داده تا سال ۲۰۵۰ به ۳۰ تریلیون دلار می‌رسد که از حباب‌های تاریخی فراتر است.

شرکت آنتروپیک قصد دارد ۵۱۸ میلیارد دلار هزینه کند که بسیار فراتر از درآمدهای فعلی آن است.

فرضیه اصلی این سرمایه‌گذاری‌ها، افزایش گسترده بهره‌وری است که هنوز شواهد تاریخی کافی برای آن وجود ندارد.

جی‌پی مورگان و Bain معتقدند افزایش بهره‌وری فعلی برای توجیه هزینه‌های هوش مصنوعی کافی نیست.

غول‌های فناوری برای پوشش هزینه‌های زیرساختی به ۴.۲ تریلیون دلار درآمد جدید نیاز دارند.

ظرفیت تحول‌آفرین هوش مصنوعی مورد تردید نیست، اما بازگشت سرمایه همچنان یک چالش جدی است.

توجیه ارزش‌گذاری انویدیا نیازمند رشد سالانه ۳ تا ۵ درصدی بهره‌وری در آمریکا است.

سرمایه‌گذاری هوش مصنوعی در آمریکا ممکن است به ۹ تریلیون دلار تا سال ۲۰۳۲ برسد.

بخش هوش مصنوعی آمریکا برای بازده ۱۰ درصدی باید سالانه ۳.۵۵ تریلیون دلار درآمد ایجاد کند.

مدیران شرکت‌های هوش مصنوعی همچنان به آینده و شگفتی‌های این فناوری خوش‌بین هستند.

مفهوم خودبهبودی بازگشتی، منطق اصلی سرمایه‌گذاری‌های کلان روی هوش مصنوعی است.

قابلیت خودبهبودی سیستم‌ها می‌تواند رشد بهره‌وری بی‌سابقه‌ای را رقم بزند.

سرعت افزایش بهره‌وری ممکن است از مهلت بازپرداخت بدهی‌های شرکت‌ها عقب‌تر باشد.

تاثیر فناوری‌های انقلابی بر بهره‌وری معمولاً دهه‌ها زمان می‌برد تا در اقتصاد نمایان شود.

رشد اقتصادی ناشی از هوش مصنوعی می‌تواند به قیمت از دست رفتن مشاغل تمام شود.

استخدام نیروهای جوان در مشاغل اداری تحت تاثیر هوش مصنوعی کاهش یافته است.

حتی در صورت ترکیدن حباب، زیرساخت‌های ایجاد شده برای اقتصاد آینده باقی خواهند ماند.