چرا خصوصی‌سازی در کشاورزی ایران به توسعه منجر نشد؟

خصوصی‌بودن مالکیت در کشاورزی به معنای وجود اقتصاد رقابتی نیست و ریسک‌های خارج از کنترل تولیدکننده بالاست.

توسعه کشاورزی نباید صرفاً با افزایش تولید سنجیده شود، بلکه نیازمند انباشت سرمایه و بهره‌وری است.

موانع متعددی از جمله خرد بودن مقیاس بهره‌برداری و بی‌ثباتی سیاست‌ها، مانع توسعه کشاورزی شده‌اند.

سیاست‌های حمایتی مقطعی بدون اصلاح محیط نهادی، مشکلات ساختاری کشاورزی را حل نمی‌کند.

ریسک‌های سیاستگذاری و تورم بالا، افق تصمیم‌گیری تولیدکننده را کوتاه و سرمایه‌گذاری را محدود کرده است.

حمایت دولت از کشاورزی ضروری است، اما کیفیت و پیش‌بینی‌پذیری آن اهمیت بیشتری از اصل حمایت دارد.

کشاورزی بیش از حمایت‌های موردی، به قواعد بازی روشن و باثبات برای برنامه‌ریزی اقتصادی نیاز دارد.