خروج از نهادهای بین‌المللی؛ هزینه‌ فرصتِ خالی گذاشتن صندلی برای ایران

گزارش حقیقت‌یاب سازمان ملل درباره آمریکا، کارکرد نظارتی این نهادها را حتی در غیاب قدرت‌ها نشان می‌دهد.

خروج از یک نهاد بین‌المللی به معنای خروج از قلمرو موضوعات آن نیست و آمریکا سابقه بازگشت دارد.

سیاست آمریکا در قبال نهادهای بین‌المللی، بازتنظیم گزینشی است که با تغییر دولت‌ها تغییر می‌کند.

خروج آمریکا از ۶۶ نهاد بین‌المللی، نشان‌دهنده رویکردی است که مشارکت را ابزاری برای پیشبرد اهداف می‌بیند.

خالی کردن صندلی در نهادهای بین‌المللی، منجر به از دست رفتن ظرفیت‌های سیاسی و رهبری می‌شود.

دولت‌ها درباره هزینه و فایده حضور در نهادهای بین‌المللی، بسته به رویکرد سیاسی خود، محاسبات متفاوتی دارند.

سازمان‌های بین‌المللی بستری برای مذاکره و ائتلاف‌سازی هستند که عضویت در آن‌ها ظرفیت سیاسی ایجاد می‌کند.

تجربه ایران در بایکوت شورای امنیت در دوران جنگ، نشان می‌دهد که حضور در نهادها حتی برای ثبت موضع ضروری است.

خروج از نهادهای بین‌المللی ابزاری در سیاست خارجی است که هزینه فرصت دارد و باید پیش از آن، پیامدها سنجیده شود.