پایان عصر رفاه؛ چرا رشد درآمد سرانه در نیمی از جهان متوقف شده است؟

باشگاه کشورهای با رشد درآمد سرانه پایین در حال گسترش است.

چین، روسیه، آلمان و برزیل به جمع کشورهای با رشد ناچیز پیوسته‌اند.

بیش از دو پنجم جمعیت جهان با رکود در استانداردهای زندگی مواجه‌اند.

برخی مناطق جهان همچنان به مسیر افزایش ثروت ادامه می‌دهند.

هند و آمریکا همچنان عملکرد اقتصادی بهتری نسبت به سایرین دارند.

شمار کشورهای گرفتار رشد ناچیز به ۸۰ مورد رسیده است.

ریشه‌های این رکود از مسائل جمعیتی تا سوءمدیریت متفاوت است.

رکود اقتصادی فرضیه پیشرفت نسلی را باطل کرده است.

در جهان توسعه‌یافته، رشد ضعیف بهره‌وری و مهاجرت عوامل اصلی هستند.

رشد کند بهره‌وری و افزایش جمعیت منجر به نارضایتی عمومی می‌شود.

آلمان با وجود مهاجرپذیری، رشد بهره‌وری بسیار کمی داشته است.

در کانادا رشد جمعیت از رشد تولید ناخالص داخلی پیشی گرفته است.

کشورهای در حال توسعه هنوز از شوک پایان رونق کالاها خارج نشده‌اند.

وضعیت رفاهی در آمریکای لاتین و آفریقا رو به افول است.

از گروه بریکس، تنها هند توانسته از تله کندی رشد فرار کند.

چین و روسیه با کاهش نرخ رشد رفاه فردی مواجه شده‌اند.

پیامدهای این تحولات بر انگیزه کار و فرزندآوری اثرگذار است.

افت رشد اقتصادی نتایج معکوس برای ثبات سیاسی به بار می‌آورد.

بسیاری از اروپایی‌ها وضعیت اقتصادی خود را ناعادلانه می‌دانند.

حس محرومیت در میان جوانان و افراد بالای ۵۰ سال شایع است.

نسل‌های پیشین نسبت به وضعیت اقتصادی بسیار امیدوارتر بودند.

ناامیدی منجر به بی‌تفاوتی و کاهش مشارکت اجتماعی شده است.

سرخوردگی شغلی در میان جوانان تحصیل‌کرده شهری رو به گسترش است.

یاس اقتصادی جوانان با تلاطم‌های سیاسی همراه شده است.

کندی رشد اقتصادی مستقیماً موجب نوسانات شدید سیاسی می‌شود.

جوانان برزیلی به دلیل رکود، به سمت رقبای راست‌گرا متمایل شده‌اند.

ناپایداری‌های سیاسی بستری نامناسب برای رشد ایجاد می‌کند.