اقتصاد بقا؛ چرا طبقه متوسط ایران در حال فقیر شدن تدریجی است؟

فقیر شدن خانوارها لزوماً با بیکاری شروع نمی‌شود، بلکه با حذف تدریجی هزینه‌های رفاهی آغاز می‌گردد.

جنگ و تحریم‌ها باعث آسیب به بخش‌های تولیدی و سودآوری بانک‌ها و انرژی شده است.

تداوم تورم بالا باعث شده خانوارها هزینه‌های غیرضروری و حتی ضروری خود را حذف کنند.

این روند خانوارها را به سمت اقتصاد بقا سوق می‌دهد که در آن درآمد صرف حفظ حداقل‌ها می‌شود.

وحید شقاقی‌شهری تفاوت فقر درآمدی متعارف با کاهش تدریجی رفاه را بررسی می‌کند.

پرسش درباره پدیده فقیر شدن تدریجی خانوارهای شاغل و تفاوت آن با فقر متعارف.

مرور نوسانات تورمی اقتصاد ایران از دهه ۹۰ تا کنون.

شکل‌گیری رژیم تورمی جدید با نرخ‌های بالای ۴۰ درصد در سال‌های اخیر.

تورم به ویژگی ساختاری اقتصاد ایران تبدیل شده و شکاف درآمد و هزینه را عمیق کرده است.

فقیر شدن تدریجی به معنای کاهش رفاه و آسیب‌پذیری حتی برای شاغلان دارای مسکن است.

تفاوت اصلی در فرسایش قدرت انتخاب و حذف مخارج آینده‌ساز است.

پرسش درباره افت کیفیت زندگی و ناتوانی شاخص‌های رسمی در ثبت این تغییرات.

فشار مالی ابتدا هزینه‌های رفاهی و سپس هزینه‌های درمانی و نگهداری را حذف می‌کند.

شاخص‌های رسمی درآمد، کاهش کیفیت و تنوع مصرف را به درستی نشان نمی‌دهند.

داده‌های مقطعی ممکن است فقر را پنهان کنند در حالی که خانوار در حال مصرف پس‌انداز است.

نیاز به شاخص‌های جدید مانند نرخ پس‌انداز و هزینه‌های سلامت برای سنجش رفاه.

پرسش درباره از بین رفتن حاشیه امن اقتصادی و پیامد آن برای تاب‌آوری خانوار.

حاشیه امن اقتصادی به دارایی‌های نقدشونده و توان جذب شوک وابسته است.

فقدان ذخیره احتیاطی، خانوار را در برابر شوک‌های کوچک بسیار آسیب‌پذیر می‌کند.

از بین رفتن پس‌انداز، خانوار را به چرخه بدهی و فقر سوق می‌دهد.

پرسش درباره پیامد بلندمدت اقتصاد بقا برای جامعه.

اقتصاد بقا یعنی درآمد صرفاً صرف حفظ حداقل‌های موجود می‌شود.

پیامد بلندمدت این وضعیت، فرسایش ظرفیت بازتولید رفاه و کاهش تحرک اقتصادی است.

درمان و آموزش حذف‌شده، هزینه‌های بزرگ‌تری را در آینده به اقتصاد تحمیل می‌کند.