تقابل واقع‌گرایی و قانون؛ آیا آمریکا نظم جهانی را به قانون جنگل تبدیل می‌کند؟

جنگ ایران و آمریکا بحث‌ها درباره حدود قدرت نظامی واشنگتن و تعهداتش به حقوق بین‌الملل را احیا کرده است.

بازگشت محافظه‌کاران به سنت مهار قدرت از طریق قانون می‌تواند معنای تازه‌ای در سیاست خارجی آمریکا داشته باشد.

شهردار نیویورک خواستار بازداشت نتانیاهو شد، اما تیم حقوقی او اعلام کرد شهرداری چنین اختیاری ندارد.

نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد ۴۹ درصد آمریکایی‌ها موافق بازداشت نتانیاهو در صورت ورود به آمریکا هستند.

ممدانی از دولت فدرال خواست به دیوان کیفری بین‌المللی بپیوندد و حکم بازداشت نتانیاهو را اجرا کند.

دولت ترامپ دیوان کیفری بین‌المللی را تهدیدی علیه حاکمیت آمریکا دانسته و از بی‌نیازی به حقوق بین‌الملل سخن می‌گوید.

رابرت تافت، چهره برجسته محافظه‌کار، قانون را تنها سپر جلوگیری از جنگ جهانی می‌دانست.

الیهو روت و مترنیخ بر اهمیت رفتار دولت‌ها در چارچوب قوانین بین‌المللی برای مشروعیت تأکید داشتند.

حقوق بین‌الملل سنتی بر قواعدی مانند احترام به معاهدات و محدودیت‌های جنگی استوار بود.

این نظم برای محافظه‌کاران به دلیل باور به نظم اخلاقی فراتر از اراده انسان جذاب بود.

پس از جنگ جهانی دوم، حقوق بین‌الملل با تمرکز بر حقوق بشر به حوزه‌های داخلی کشورها ورود کرد.

مفهوم مسئولیت برای حمایت، حاکمیت را از اصلی مطلق به اصلی مشروط تبدیل کرد.

حقوق «میان دولت‌ها» افقی و محتاطانه است، اما حقوق «بر فراز دولت‌ها» ابزاری برای تغییر ساختار سیاسی است.

واقع‌گرایی دولت ترامپ می‌تواند پوششی برای رفتار قدرتمندان علیه ضعیف‌ترها باشد.

تعهدات اخلاقی دولت‌ها با افزایش قدرت آن‌ها از بین نمی‌رود.

تافت معتقد بود دخالت در سیاست داخلی سایر کشورها احتمال جنگ را افزایش می‌دهد.

مخالفت محافظه‌کاران با حقوق بین‌الملل در صورتی که ابزار مداخله باشد، قابل فهم است.

جنگ ایران نمونه‌ای است که نشان می‌دهد بدون توجه به قواعد، مرز واقع‌گرایی و قدرت نامحدود از بین می‌رود.

جنگ‌های عراق و ایران از فاجعه‌بارترین اقدامات آمریکا بدون توجیه اخلاقی یا حقوقی بودند.

جدی گرفتن محدودیت‌های حقوقی، دامنه اقدام نظامی دولت‌ها را محدود می‌کند.

واقع‌گرایی بدون محدودیت حقوقی به بی‌قانونی و قانون جنگل منجر می‌شود.

وجود دیوان کیفری بین‌المللی، حتی با وجود نقص، بهتر از نبود سازوکار اجرای قانون است.

اتهامات نتانیاهو مانند استفاده از گرسنگی به عنوان روش جنگی، مستقیماً در حوزه حقوق بین‌الملل است.

مسئله اصلی اعتبار قواعدی است که برای محدود کردن رفتار دولت‌ها در جنگ ایجاد شده‌اند.

مخالفت آمریکا با صلاحیت دیوان نباید به معنای کنار گذاشتن قوانین جنگ باشد.

ممنوعیت حمله به غیرنظامیان باید درباره متحدان آمریکا نیز به اندازه دشمنان جدی گرفته شود.

محافظه‌کاران در انتخابات ۲۰۲۸ می‌توانند به سنت پیشینیان خود در تقویت نظم جهانی بازگردند.

دفاع از حقوق بین‌الملل به معنای دفاع از نظم مداخله‌گرایانه نیست.

انتخاب محافظه‌کاران میان واقع‌گرایی محدود به قانون و جهانی است که قدرت جای قانون را می‌گیرد.