پیمان مکه؛ فرصت یا تهدید برای دکترین امنیتی ایران؟

افول اعتماد به آمریکا، قدرت‌های متوسط را به سمت ترتیبات امنیتی منطقه‌ای سوق داده است.

رفتارهای متناقض واشنگتن، اعتبار بازدارندگی آمریکا را فرسوده و دولت‌ها را به تنوع‌بخشی امنیتی واداشته است.

پیمان مکه میان پاکستان، ترکیه و عربستان، نوعی اشتراک‌گذاری حاکمیت دفاعی با اصل دفاع جمعی است.

برخلاف سنتو که پروژه‌ای بیرونی بود، پیمان مکه تلاشی برآمده از درون منطقه است.

ایران در این پیمان نادیده گرفته شده و مشخص نیست هدف آن است یا خیر.

پیمان مکه با محدود کردن گزینه‌های ایران، دکترین «ابهام هدفمند» تهران را با چالش مواجه می‌کند.

ثبات ناشی از این پیمان می‌تواند در کوتاه‌مدت به نفع اقتصاد ایران باشد.

سیاستگذار ایرانی باید بپذیرد که بیرون بودن از این ترتیبات لزوماً به معنای تهدید نیست.

ایران باید نسبت به این پیمان نگاهی واقع‌گرایانه داشته باشد و از تحقیر آن پرهیز کند.

نهادینه شدن این پیمان و نادیده گرفتن ایران، بدترین سناریو برای تهران است.

پیمان مکه فعلاً ضدایرانی نیست، اما اتحادها بر اساس تهدیدهای فردا هویت می‌گیرند.