تولید فولاد در گرو دمای هوا؛ وقتی وعده‌های برقی دولت محقق نشد

تولید فولاد به جای برنامه‌ریزی، به دمای هوا و مصرف شبکه گره خورده است.

وعده‌های دولتی برای تامین برق صنایع با واقعیت‌های میدانی و سهمیه‌های پایین فاصله دارد.

تغییر ناگهانی سهمیه انرژی، ریسک فعالیت و هزینه‌ برنامه‌ریزی را برای بنگاه‌ها افزایش داده است.

پارادوکس انرژی؛ با کاهش دمای تابستان، خطر محدودیت گاز در زمستان صنایع را تهدید می‌کند.

فولادسازان با قطعی‌های مکرر و تخصیص نامنظم برق مواجه‌اند که تولید را مختل کرده است.

وعده‌های بهبود تامین برق در مردادماه محقق نشد و برق تخصیصی در ساعات شب عملا بی‌فایده است.

سهمیه‌های برق به قدری ناپایدار است که گاهی فقط برای روشنایی کارخانه کفایت می‌کند.

کاهش تولید و سودآوری به دلیل محدودیت برق، منجر به تعدیل نیرو در برخی واحدها شده است.

بخش خصوصی به دلیل نبود پشتوانه مالی، بیشترین آسیب را از محدودیت‌های انرژی می‌بیند.

عدم اعلام مکتوب زمان رفع محدودیت‌ها، برنامه‌ریزی برای تولید را غیرممکن کرده است.

وابستگی تامین برق به دمای هوا، امکان پیش‌بینی‌پذیری را از تولیدکنندگان سلب کرده است.

نبود برنامه مشخص، زنجیره تامین و تعهدات صادراتی فولادسازان را با چالش مواجه کرده است.

پیش‌بینی‌پذیری تامین انرژی، دغدغه‌ای مهم‌تر از میزان برق تخصیصی برای تولیدکنندگان است.

در کنار محدودیت‌ها، بهای برق تخصیصی به صنایع در دو ماه اخیر ۳۰۰ درصد افزایش یافته است.

بازار کشش افزایش قیمت محصولات متناسب با رشد هزینه‌های انرژی را ندارد.

افزایش هزینه‌های سربار، بقای کارخانه‌ها و حفظ نیروی کار را به اولویت اصلی تبدیل کرده است.