نقشه راه ۳۰ دقیقه طلایی؛ تهران پس از زلزله ۷ ریشتری چگونه مدیریت می‌شود؟

مدیریت دقایق نخست پس از زلزله تهران، تعیین‌کننده میزان خسارت و تلفات است.

دکتر مهدی زارع سناریوی زلزله ۷ ریشتری تهران و پروتکل‌های خودکار لازم را تشریح می‌کند.

کانون فرضی زلزله در نزدیکی تهران، سناریوی فاجعه‌باری را رقم می‌زند.

نزدیکی به کانون زلزله، فرصت هشدار پیش‌هنگام را به چند ثانیه کاهش می‌دهد.

سامانه واکنش باید بر الگوریتم‌های خودکار و داده‌محور متکی باشد.

الگوریتم باید از تخمین خسارت به مدیریت بحران و اطلاع‌رسانی عمومی برسد.

مراحل واکنش اضطراری شامل تشخیص موج، ایزوله کردن شبکه‌ها و تخمین تلفات است.

مرحله چهارم شامل مسیریابی پویا و شناسایی مسیرهای نجات است.

مرحله پنجم شامل اطلاع‌رسانی خودکار و انتشار نقشه‌های بقا است.

سامانه‌های هوشمند باید شبکه خیابانی را برای هدایت امدادگران تحلیل کنند.

مدیریت اطلاعات برای جلوگیری از وحشت عمومی و شایعات ضروری است.

پیام‌های مدیریت بحران باید دستورالعمل‌های مشخصی برای مناطق مختلف ارائه دهند.

مقابله با اطلاعات نادرست و شایعات شبه‌علمی در دقایق نخست حیاتی است.

۳۰ دقیقه اول، زمان طلایی برای نجات جان انسان‌ها و حفظ نظم شهری است.

به دلیل قطع ارتباطات، تمرکز باید بر اقدامات خودکار و غیرمتمرکز باشد.

نهادهای دولتی باید فاز پاسخ اضطراری خودکار را فعال کنند.

وزارت نیرو و نفت باید برای جلوگیری از آتش‌سوزی، گاز و برق را قطع کنند.

وزارت بهداشت باید وضعیت قرمز اعلام کرده و تریاژ اضطراری برپا کند.

وزارت علوم باید اتاق پردازش برخط داده‌ها را فعال کند.

شهرداری و مترو باید تخلیه مسافران و پایش خسارت را انجام دهند.

نهادهای امنیتی باید ترافیک را مدیریت و امنیت مراکز حیاتی را تأمین کنند.

هلال‌احمر و سمن‌ها بار اصلی امدادرسانی در دقایق نخست را بر دوش دارند.

داوطلبان طرح دوام نقش مهمی در اقدامات اولیه محلی ایفا می‌کنند.

فلج ارتباطی بزرگ‌ترین چالش در بازه زمانی پس از زلزله است.

اقدامات باید بر پایه پروتکل‌های کور و بدون انتظار برای دستورات بالا انجام شود.