چرا نباید سیاست خارجی را فقط با نتیجه نهایی قضاوت کرد؟

تصمیمات سیاست خارجی در شرایط عدم‌قطعیت اتخاذ می‌شوند و نباید صرفاً با نتیجه نهایی سنجیده شوند.

مذاکره ابزاری برای مدیریت بحران و خرید زمان است، نه لزوماً نشانه‌ای از اعتماد یا ساده‌لوحی.

شکست مذاکره به معنای غیرعقلانی بودن انتخاب آن نیست، مگر اینکه گزینه جایگزین در آن زمان بهتر بوده باشد.

بسیاری از تحلیل‌ها به جای مقایسه واقعی گزینه‌ها، از نتیجه نهایی برای مشروعیت‌بخشی به ترجیحات خود استفاده می‌کنند.

ادامه جنگ محیط راهبردی را تغییر می‌دهد و زمان همیشه به نفع طرف مقاوم عمل نمی‌کند.

در مقایسه مذاکره و جنگ، باید مسیری را انتخاب کرد که هزینه کمتر و انعطاف بیشتری داشته باشد.

بازدارندگی یک دارایی ثابت نیست و باید در موازنه با سایر عوامل سنجیده شود.

انسداد تنگه هرمز هزینه‌های سنگینی برای ایران دارد و نباید به عنوان یک راهکار ساده دیده شود.

افزایش قیمت نفت لزوماً قدرت چانه‌زنی نمی‌آورد و شکاف اصلی در نگاه به سیاست بین‌الملل است.

هنر سیاست خارجی مدیریت عدم‌قطعیت است، نه پیش‌بینی آینده؛ ارزش راهبرد در کیفیت محاسبه پیش از نتیجه است.