تغییر موازنه در دمشق؛ روسیه چگونه نفوذ خود را در سوریه از دست می‌دهد؟

روسیه و سوریه توافق کردند حضور نظامی روسیه در دو پایگاه کلیدی را بازآرایی کنند.

مقامات سوری تحویل محموله‌های گندم و سیمان در اسکله‌های تحت کنترل روسیه را آغاز کردند.

این تحول بخشی از تلاش‌های احمد الشرع برای بازسازی اقتصادی سوریه است.

سوریه کنترل بخش‌های غیرنظامی بنادر را پس می‌گیرد و مراکز نظامی به مراکز آموزشی مشترک تبدیل می‌شوند.

تحلیل‌ها درباره این اقدام متفاوت است؛ برخی آن را تثبیت جایگاه و برخی شکست استراتژیک می‌دانند.

نانار هاواچ معتقد است این توافق صرفاً واقعیت‌های میدانی پس از سقوط اسد را رسمیت بخشیده است.

روسیه همچنان نقش اقتصادی مهمی دارد، اما وابستگی سوریه به آن زیر ذره‌بین آمریکا قرار گرفته است.

بندر طرطوس و پایگاه حمیمیم در حال تغییر کاربری هستند و نتایج قطعی پس از سه ماه مشخص می‌شود.

حفظ لجستیک برای روسیه یک برد است، اما اختیارات مانور آن به شدت محدود شده است.

دولت جدید سوریه بر حاکمیت ملی تأکید دارد و روابط خود را با غرب و کشورهای خلیج فارس ترمیم می‌کند.

با وجود تنش‌ها، دو طرف به دلیل وابستگی‌های متقابل از قطع کامل روابط خودداری می‌کنند.

روسیه همچنان تأمین‌کننده اصلی تجهیزات و خدمات فنی برای زیرساخت‌های سوریه است.

صادرات نفت روسیه به سوریه پس از سقوط اسد و قطع واردات از ایران افزایش یافته است.

روسیه تلاش می‌کند با ایجاد هاب لجستیکی در طرطوس، نفوذ سیاسی خود را حفظ کند.

تحریم‌های بین‌المللی توانایی روسیه برای سرمایه‌گذاری کلان در بازسازی سوریه را محدود کرده است.

نقش اقتصادی روسیه محدود به حفظ عملکرد حداقلی نهادهاست، نه تأمین مالی پروژه‌های بزرگ.

دمشق با یافتن گزینه‌های جایگزین، وابستگی خود به روسیه را پله‌پله کاهش می‌دهد.

سوریه به واشنگتن اعلام کرده که آماده کاهش واردات نفت از روسیه است.

دمشق برای احیای تولید داخلی انرژی به دنبال جذب شرکت‌های بزرگ نفتی آمریکایی است.

دولت الشرع از نقش روسیه به عنوان ابزار چانه‌زنی در سیاست خارجی خود استفاده می‌کند.

چالش اصلی روسیه تبدیل موقعیت تضعیف‌شده به حضوری پایدار و کم‌هزینه است.

روسیه در سوریه مانند پلی موقت است که با ظهور جایگزین‌ها، اهمیتش کاهش می‌یابد.