چهار استراتژی احتمالی ترامپ برای تشدید فشار تحریمی بر ایران و شرکای تجاری‌اش

آمریکا از دهه‌ها پیش تحریم‌های گسترده‌ای علیه ایران اعمال کرده است.

از زمان آغاز جنگ، تحریم‌های دریایی و مالی علیه ایران تشدید شده است.

دوره دوم ترامپ با تحریم بیش از ۱۰۰۰ فرد و نهاد همراه بوده است.

اقدامات اخیر ناوگان نفتی و صرافی‌های دیجیتال ایران را هدف قرار داده است.

پالایشگاه‌های مستقل چینی (تی‌پات) بخش بزرگی از ظرفیت پالایش نفت چین را دارند.

چین ۸۰ درصد نفت ایران را می‌خرد و پالایشگاه‌های مستقل در معرض تحریم‌های ثانویه هستند.

پالایشگاه‌های مستقل به دلیل وابستگی کم به نظام مالی آمریکا، تا حدی از تحریم‌ها مصون مانده‌اند.

آمریکا تحریم‌های ثانویه‌ای علیه نهادهای مالی کوچک در چین و هنگ‌کنگ اعمال کرده است.

خزانه‌داری آمریکا به دو بانک بزرگ چینی درباره انتقال وجوه ایران هشدار داده است.

هدف قرار دادن بانک‌های بزرگ می‌تواند تأثیر بازدارنده داشته باشد اما واکنش پکن را در پی دارد.

دولت ترامپ نگران واکنش چین در محدود کردن صادرات مواد معدنی حیاتی است.

آمریکا به دنبال هدف قرار دادن نهادهای واسط در چین و خلیج فارس برای دور زدن تحریم‌هاست.

کارشناسان معتقدند این اقدامات شبیه بازی موش و چکش است و رفتار ایران را تغییر نمی‌دهد.

تشدید تحریم‌ها علیه کشتیرانی و خریداران نفت، استراتژی اصلی آمریکا برای کاهش درآمدهای ایران است.

احتمال تحریم بخش هوانوردی ایران برای محدود کردن جابه‌جایی کالا وجود دارد.

ایده محاصره زمینی ایران نیازمند همکاری همسایگان است که اجرای آن را دشوار می‌کند.

روابط نزدیک ترامپ با همسایگان ایران (به‌جز افغانستان) اهرم فشاری برای این طرح است.

پاکستان و ترکیه به دلیل نیازهای اقتصادی، ممکن است تحت فشار آمریکا قرار گیرند.

محاصره زمینی فشار بر مردم را افزایش می‌دهد اما لزوماً به تغییر رفتار حکومت منجر نمی‌شود.

ترامپ کشورهای طرف معامله با ایران را به تعرفه‌های ثانویه تهدید کرده است.

طرح جدید سنا اختیارات تازه‌ای برای اعمال تعرفه علیه حامیان تجاری ایران به ترامپ می‌دهد.

تصویب این طرح در مجلس نمایندگان به دلیل نگرانی‌های سیاسی با چالش مواجه است.