چرا تصویب کنوانسیون خزر پیش از تعیین حدود، منافع ملی ایران را تهدید می‌کند؟

تصویب کنوانسیون خزر نیازمند طی مراحل قانونی و تصویب در مجلس است.

دولت لایحه کنوانسیون را با قید فوریت برای تصویب به مجلس فرستاده است.

مخالفت با کنوانسیون لزوماً به معنای ادعای سهم ۵۰ درصدی نیست.

منتقدان به زمان‌بندی تصویب در شرایط بحرانی کشور اعتراض دارند.

شرایط بحرانی سیاست خارجی، تصویب فوری کنوانسیون را مخاطره‌آمیز کرده است.

خط مبدأ در کنوانسیون برای سواحل مقعر ایران زیان‌بار است و تعیین‌تکلیف نشده است.

امکان احداث خط لوله انرژی در دریا، تبعات زیست‌محیطی خطرناکی برای ایران دارد.

انتقال انرژی از دریا، موقعیت ترانزیتی ایران را دور زده و کشور را منزوی می‌کند.

ماده ۱۰ کنوانسیون، توافقات دوجانبه کشورها را معتبر می‌داند.

توافقات دوجانبه همسایگان می‌تواند تمامیت ارضی ایران را تهدید کند.

تصویب کنوانسیون بدون توافق بر سر بستر و زیر بستر، خطای استراتژیک است.

ایران تنها کشوری است که هنوز حدود سرزمینی‌اش در خزر تثبیت نشده است.

بحث سهم ۵۰ درصدی مبنای حقوقی ندارد و باید بر تثبیت حقوق ایران تمرکز کرد.