نقدِ دیرهنگامِ جلیلی؛ چرا سکوتِ او در برابر افراطِ هوادارانش شکسته نشد؟

سعید جلیلی مذاکره و جنگ را ابزارهایی برای تأمین منافع ملی و مبارزه با ظلم دانست.

این موضع از نظر تئوریک درست است، اما زمان بیان آن مورد نقد قرار گرفته است.

جلیلی در دورانی که هوادارانش مذاکره را خیانت می‌خواندند، سکوت کرده بود.

رئیس تیم مذاکره‌کننده قبلاً همین منطق را بیان کرده بود، اما با هزینه‌های سیاسی سنگین.

سیاستمدار مسئول باید در زمانِ اوجِ افراط‌گری حقیقت را بگوید، نه پس از فروکش کردن هیجانات.

پرسش اصلی این است که چرا جلیلی در زمانِ نیازِ جامعه به این منطق، سکوت کرده بود.