چرا توافق‌های دیپلماتیک ایران و آمریکا شکننده می‌مانند؟

تفاهم فعلی ایران و آمریکا به دلیل فقدان ساختار نهادی، هنوز با توافق پایدار فاصله دارد.

پایداری توافق نیازمند تعهدات معتبر و سازوکارهای نظارتی است که در تفاهم‌های فعلی غایب است.

موفقیت مذاکرات در گرو تیم‌های متخصص و کوچک است، نه نمایش‌های رسانه‌ای یا هیات‌های گسترده.

غلبه منطق تاکتیکی بر نگاه راهبردی، توافق را به ابزاری برای خرید زمان تبدیل می‌کند.

برای پایداری توافق، همگرایی نهادی و تبدیل امضای سیاسی به قواعد حقوقی و اداری ضروری است.

بدون مشروعیت اجتماعی و حمایت افکار عمومی، توافق‌های سیاسی از پشتوانه لازم برای بقا محروم می‌مانند.

توافق‌های دوجانبه در خاورمیانه تحت تأثیر فشارهای منطقه‌ای و بازیگران اخلالگر قرار دارند.

فقدان مرجع داوری و نهاد ناظر، توافق را به اراده دولت‌های وقت وابسته می‌کند.

صلح پایدار مستلزم بازسازی اعتماد و شکل‌گیری قواعد مشترک فراتر از منافع است.

تفاهم فعلی ایران و آمریکا هنوز فاقد «روح» لازم (تعهد، ضمانت، مشروعیت و پشتیبانی نهادی) است.

صلح محصول نهادسازی است و بدون تجسم در ساختارها، توافق‌ها به چرخه بی‌اعتمادی بازمی‌گردند.