بحران سینمای ایران؛ از ورشکستگی اقتصادی تا ضرورت بازسازی اعتماد عمومی

علیرضا رئیسیان سینمای ایران را به دلیل عدم سودآوری اکثر فیلم‌ها، ورشکسته می‌داند.

رئیسیان معتقد است فشارهای بیرونی و سیاست‌های غلط باعث ریزش مخاطب شده است.

وضعیت سینمای ایران در حوزه بین‌الملل و جذب مخاطب داخلی به شدت نگران‌کننده است.

فرزاد موتمن به کنترل همیشگی سینما و حمایت از تعداد محدودی فیلم‌ساز اشاره کرد.

موتمن معتقد است وی‌اودی‌ها نه تنها کمکی نکردند، بلکه به دشمن سینما تبدیل شدند.

موتمن خواستار تجدیدنظر اساسی در سیاست‌های سازمان سینمایی برای نجات از مرگ شد.

ابوالحسن داودی مدیریت دولتی را ابزاری برای تحمیل خواسته‌های سیاسی می‌داند که سینما را به جوک تبدیل کرده است.

داودی بر لزوم پذیرش تغییرات جامعه و ژئوپلیتیک در سیاست‌گذاری‌های سینمایی تأکید کرد.

داودی حذف طبقه متوسط را عامل اصلی قطع ارتباط سینما با بدنه جامعه دانست.

مشارکت دولت و سینماگران تنها راه جراحی این صنعت و جلوگیری از تبدیل شدن آن به لاشه است.