چرا جنگ علیه ایران به بن‌بست راهبردی رسیده است؟ تحلیل چتم‌هاوس

اهداف جنگ علیه ایران محقق نشده و خطر درگیری فرسایشی افزایش یافته است.

پنج ماه پس از آغاز جنگ، اهداف اصلی واشنگتن همچنان دست‌نیافتنی باقی مانده‌اند.

موفقیت جنگ‌ها باید با معیارهای سیاسی سنجیده شود، نه صرفاً عملیات‌های نظامی.

انتظارات غرب از فروپاشی نظام یا تسلیم سیاسی ایران، آرزواندیشی بوده است.

نظام سیاسی ایران انسجام خود را حفظ کرده و حتی برخی نهادهایش تقویت شده‌اند.

ادعای نابودی توان موشکی ایران شتاب‌زده بوده و ایران همچنان توان عملیاتی دارد.

ایران با استفاده از شرکای منطقه‌ای، سطحی از عملیات را حفظ کرده است.

ایران دکترین خود را برای یک جنگ طولانی و یادگیری راهبردی تغییر داده است.

پاسخ‌های نظامی ایران در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ حساب‌شده و هدفمند بوده است.

خویشتنداری ایران بخشی از راهبرد جمع‌آوری اطلاعات و حفظ گزینه‌های تشدید تنش بود.

الگوی هدف‌گیری ایران به سمت زیرساخت‌های اقتصادی و لجستیکی تغییر کرده است.

ایران راهبرد «فرسایش راهبردی» را برای تحمیل هزینه‌های فزاینده بر رقبا دنبال می‌کند.

تهران به جای پیروزی سریع، مدیریت رویارویی بلندمدت را در اولویت قرار داده است.

فرض تسلیم سیاسی ایران و پذیرش خواسته‌های غرب محقق نشده است.

خطوط قرمز ایران در حوزه‌های هسته‌ای و موشکی همچنان پابرجاست.

ایران کنترل تنگه هرمز را به خطوط قرمز خود افزوده و از بحران عبور کرده است.

تداوم راهبرد فعلی آمریکا بر اساس تصورات نادرست، به جنگی بی‌حاصل منجر می‌شود.

نتیجه محتمل، تکرار چرخه حملات و مذاکرات ناموفق است که صبر راهبردی ایران را تقویت می‌کند.

بدون بازنگری در فرض‌های بنیادین، جنگ به یک درگیری خودتداوم‌بخش تبدیل خواهد شد.