چرا معادن ایران در تله ناایمنی گرفتارند؟ شکاف عمیق میان قانون و اجرا

کمتر از یک‌چهارم معادن ایران دارای واحد HSE هستند و ضعف در اجرای مقررات، ایمنی را به بحران تبدیل کرده است.

کارشناسان وضعیت ایمنی معادن ایران را ناهمگون و دارای شکاف جدی با استانداردهای جهانی می‌دانند.

مشکل اصلی معادن ایران نبود قانون نیست، بلکه کیفیت پایین اجرا و نظارت بر آیین‌نامه‌های ایمنی است.

فقدان پایش هوشمند و لحظه‌ای گازها و شرایط محیطی، یکی از تفاوت‌های اصلی معادن ایران با کشورهای پیشرو است.

فرسودگی تجهیزات و دشواری تامین قطعات به دلیل تحریم‌ها، مانع از نگهداری پیشگیرانه در معادن شده است.

مدیریت ریسک در بسیاری از معادن ایران به جای رویکرد تحلیلی، به تکمیل چک‌لیست‌های اداری محدود شده است.

فرهنگ ایمنی و اختیار توقف کار در شرایط خطرناک، هنوز در معادن ایران نهادینه نشده است.

ایمنی معادن نیازمند مدیریت اجرایی، کالیبراسیون تجهیزات و آموزش مستمر است، نه فقط خرید تجهیزات جدید.

ایران در دانش مهندسی عقب نیست، اما در فراگیرسازی فناوری‌های پایش و نظارت مستقل ضعف دارد.

رئیس اتاق بازرگانی کرمان وضعیت ایمنی معادن را نگران‌کننده و ناشی از ضعف در فرهنگ سازمانی می‌داند.

ایران در تدوین قوانین ایمنی پیشرو است، اما در اجرای نظارت بر این قوانین ضعف جدی دارد.

فقدان ساختار HSE در ۷۵ درصد معادن، ریسک حوادث را به‌ویژه در معادن زغال‌سنگ افزایش داده است.

فناوری‌های هوشمند هشداردهنده در معادن ایران بسیار محدود است و ایمنی اغلب فدای تولید می‌شود.

تغییر نگرش مدیران از نگاه هزینه‌ای به ایمنی به نگاه سرمایه‌گذاری، کلید اصلی تحول در این بخش است.

فعالیت‌های معدنی آثار بلندمدت بر سلامت کارگران و ساکنان مناطق اطراف دارد که هزینه‌های درمانی سنگینی دارد.

هزینه‌های درمانی بیماری‌های معدنی در سال ۱۴۰۲ به ۴۵۰ میلیارد تومان رسیده و تحریم‌ها مانع نوسازی تجهیزات است.

ارتقای ایمنی نیازمند ترکیبی از تغییر نگرش، آموزش، نظارت مستقل و سرمایه‌گذاری در فناوری‌های نوین است.