تحلیل راهبردی: آیا جنگ و توافق با آمریکا در یک مسیر قرار دارند؟

تقابل راهبردی ایران و آمریکا ریشه در ماهیت انقلابی ایران و سیاست‌های منطقه‌ای دارد.

برجام به دلیل عدم اجرای تعهدات از سوی آمریکا، نتوانست تهدیدات امنیتی را کاهش دهد.

در دوره اول ترامپ، آمریکا به دنبال برتری فناورانه برای پیروزی قطعی در درگیری بود.

تضعیف توان منطقه‌ای ایران در دوره بایدن، موازنه قدرت را به نفع وقوع جنگ تغییر داد.

دیپلماسی ایران در دولت‌های مختلف نتوانست معادله قدرت را در تعامل با میدان بازتعریف کند.

مذاکرات پیش از جنگ به دلیل هدف ترامپ برای تغییر موازنه، دیپلماسی فریب بود.

عقب‌نشینی در برابر قدرت‌های بزرگ تنها اشتهای آن‌ها را برای امتیازگیری بیشتر افزایش می‌دهد.

دیپلماسی تنها زمانی کارآمد است که طرف مقابل به تعهدات خود پایبند باشد.

تفاهم‌های دیپلماتیک دستاوردهای اقتصادی داشتند اما باید از دام‌های سیاسی پرهیز می‌شد.

انعطاف‌پذیری بخشی از معادله قدرت است و نباید با عقب‌نشینی اشتباه گرفته شود.

سیاست خارجی باید در نهادهای رسمی و به دور از رقابت‌های سیاسی داخلی تدوین شود.

استراتژی آمریکا فرسایش تدریجی ایران است؛ باید از بازتولید چرخه جنگ و مذاکره جلوگیری کرد.

راهبرد مطلوب ترکیبی از قدرت، دیپلماسی و انعطاف‌پذیری برای حفظ منافع ملی است.

همزیستی با کشورهای منطقه ناگزیر است و دیپلماسی می‌تواند مسیر جدیدی ایجاد کند.

توافق جامع با آمریکا اجتناب‌ناپذیر اما نیازمند تغییر موازنه قدرت و جهت‌گیری بازیگران است.