ناگفته‌های جلسه سرنوشت‌ساز ۹ اسفند؛ شمخانی در آخرین ساعات چه می‌کرد؟

اظهارات عراقچی درباره حمله ۹ اسفند، ابهامات جدیدی را درباره آن روز تاریخی ایجاد کرده است.

حمله در زمان جلسه اصلی شورای دفاع رخ نداد، بلکه کمیته فرعی با مسئولیت شمخانی در حال برگزاری بود.

سؤال اصلی این است که دستور کار آن جلسه حیاتی چه بوده است؟

جلسه دو دستور کار داشت: مدیریت اغتشاشات و بررسی احتمال قریب‌الوقوع حمله نظامی خارجی.

دغدغه اصلی شمخانی و رهبری، کاهش آسیب به مردم در جریان اعتراضات بود.

شمخانی در سال‌های ۹۶ تا ۱۴۰۱ بر مدیریت اعتراضات با کمترین تلفات تأکید داشت.

منتقدان معتقد بودند این رویکرد دست نیروهای امنیتی را در برابر آشوبگران بسته است.

انتقادات تندی علیه شمخانی به دلیل محدودیت استفاده از سلاح مطرح می‌شد.

شمخانی از رویکرد خود دفاع کرد و آن را همسو با دغدغه‌های رهبری دانست.

رهبر انقلاب نیز به‌طور مستمر گزارش‌های تلفات را پیگیری و بر حفظ جان مردم تأکید داشتند.

این حساسیت در رویکرد شمخانی برای مدیریت بحران بدون افزایش بی‌ضابطه تلفات بازتاب داشت.

شمخانی بر دو هدف هم‌زمان مقابله با تهدید و حفظ جان مردم پافشاری می‌کرد.

حوادث دی‌ماه ۱۴۰۴ نشان داد دشمن نقش محوری در ایجاد بحران‌های داخلی دارد.

اعترافات دشمن و انتقال سلاح به ایران، طراحی بودن حوادث را تأیید کرد.

بمباران صنایع شهید میثمی در جنگ ۱۲ روزه برای بسیاری تعجب‌آور بود.

این صنایع مسئول تولید تجهیزات مدیریت اغتشاشات با کمترین آسیب بودند.

هدف قرار دادن این صنایع نشان‌دهنده برنامه دشمن برای تضعیف ظرفیت مدیریت بحران داخلی بود.

تضعیف تجهیزات مدیریت کم‌هزینه، بخشی از پازل دشمن برای ایجاد بحران بود.

حمله به صنایع میثمی در کنار اعترافات دشمن، الگوی تهدید ترکیبی را آشکار کرد.

حوادث دی‌ماه بخشی از یک الگوی تهدید ترکیبی شامل حمله نظامی و بحران اجتماعی بود.

کشور باید برای مواجهه با بحران‌های چندلایه طراحی‌شده از بیرون آماده می‌شد.

تلفات بالای دی‌ماه، دغدغه رهبری و شمخانی را برای کاهش آسیب‌ها عمیق‌تر کرد.

پرسش اصلی این بود که چگونه در صورت تکرار، نظم عمومی حفظ و تلفات به حداقل برسد.

طرح جامع مدیریت اغتشاشات با هدف آمادگی برای آینده در دستور کار قرار گرفت.

دبیرخانه شورای دفاع مسئول پیشبرد این طرح شد و رهبری بر اجرای آن تأکید کردند.

رهبری شخص شمخانی را مسئول پیگیری طرح تا مرحله اجرا کردند.

در ۸ اسفند ۱۴۰۴، حمله آمریکا و اسرائیل به ایران قطعی به نظر می‌رسید.

شمخانی شب قبل از حمله، متنی درباره احتمال حمله و واکنش ایران منتشر کرد.

جلسه ۹ اسفند دو دستور کار داشت: اجرای طرح مدیریت اغتشاشات و بررسی حمله قریب‌الوقوع.

جلسه در حال برگزاری بود که حمله آغاز شد و شمخانی و فرماندهان به شهادت رسیدند.

این جلسه به یکی از آخرین جلسات تصمیم‌گیری پیش از جنگ تبدیل شد.

اهمیت جلسه در پیوند میان مقابله با دشمن و حفظ جان مردم نهفته بود.

این نشست، نشستی عالی برای تصمیم‌سازی درباره جنگ چندلایه پیش‌رو بود.

لازم بود پیش از درگیری، تمهیدات لازم برای مقابله با ابعاد مختلف تهدید پیش‌بینی شود.

جلسه ۹ اسفند به نقطه‌ای تاریخی در روند تصمیم‌گیری‌های کشور تبدیل شد.