بازاندیشی در راهبرد واشنگتن؛ چرا حذف ایران از معادلات منطقه ممکن نیست؟

سیاست فشار حداکثری آمریکا در تغییر رفتار یا فروپاشی ایران ناکام بوده و تنها باعث مقاومت بیشتر شده است.

حذف ایران از معادلات منطقه غیرممکن است و واشنگتن باید واقعیت‌های ژئوپلیتیک را مبنای سیاست‌گذاری قرار دهد.

تغییر راهبرد آمریکا می‌تواند از فرسایش منابع جلوگیری کرده و به ایران برای رهایی از خفگی اقتصادی کمک کند.

آمریکا باید میان تهدیدات جهانی و منطقه‌ای تمایز قائل شده و با ایران به عنوان یک قدرت منطقه‌ای تعامل کند.

خطای راهبردی آمریکا در تعریف ایران به عنوان رقیب هم‌سنگ، باعث فرسایش توان واشنگتن و سود بردن رقبا شده است.

درگیری آمریکا در خاورمیانه، فرصت را برای نفوذ بیشتر چین و روسیه فراهم کرده است.

سیاست فشار حداکثری، ایران را بیش از پیش به سمت رقبای آمریکا سوق داده است.

ایران به دلیل عمق راهبردی و منابع، بخشی جدایی‌ناپذیر از واقعیت ژئوپلیتیک منطقه است.

نگرانی از تقویت ایران با کاهش تنش، در برابر هزینه‌های سنگین تداوم فشار حداکثری قابل تأمل است.

مساله اصلی، نسبت میان هزینه‌ها و دستاوردهای راهبرد آمریکا در قبال ایران است.

رفتار ایران متأثر از الزامات ژئوپلیتیک است و تغییر شرایط محیطی می‌تواند جهت‌گیری‌های آن را تغییر دهد.

راهبرد جایگزین باید به ایران اجازه تنوع‌بخشی به روابط خارجی و کاهش وابستگی به چند کشور را بدهد.

ضعف ساختاری برجام، فقدان درهم‌تنیدگی اقتصادی کافی برای افزایش هزینه خروج آمریکا بود.

توافق پایدار نیازمند ریشه‌دار شدن در شبکه‌ای از منافع اقتصادی و ژئوپلیتیک برای همه طرف‌هاست.

مطالبات ملموس جامعه ایران برای ثبات اقتصادی، ظرفیتی برای حمایت از توافقات کاهش تنش ایجاد می‌کند.

تغییر فضای سیاسی در آمریکا و خستگی از جنگ‌های فرسایشی، هزینه سیاسی بازنگری در سیاست ایران را کاهش داده است.

موفقیت راهبرد جدید به تشخیص فرصت‌ها توسط مسئولان و خروج از چرخه پرهزینه تنش بستگی دارد.

بازاندیشی در راهبرد نیم‌قرنی آمریکا، نشانه ضعف نیست بلکه لازمه یک رویکرد عقلانی برای حفظ اولویت‌های اصلی است.