توافق ۱۴ ماده‌ای تهران و واشنگتن؛ پایان جنگ ۱۰۰ روزه و آغاز دیپلماسی سخت امنیتی

ایران و آمریکا وارد مذاکرات ۶۰ روزه برای تبدیل تفاهم موقت به توافق دائمی صلح شده‌اند.

جنگ سه‌ماهه با خسارات سنگین به زیرساخت‌ها و زنجیره تأمین، طرفین را به بن‌بست دردناک رساند.

هزینه‌های بالای جنگ برای آمریکا و محدودیت قدرت نظامی در تغییر سیاست‌های ایران آشکار شد.

تفاوت این توافق با آتش‌بس‌های غزه و لبنان در وجود دولت‌های مقتدر و زنجیره فرماندهی است.

هر دو کشور اکنون از فروپاشی دیپلماسی بیشتر متضرر می‌شوند تا از سازش‌های احتمالی.

برخلاف برجام، طرف مذاکره فعلی آمریکا نه دیپلمات‌های معتدل، بلکه نهادهای نظامی و امنیتی هستند.

توافق میان تندروهای دو کشور به دلیل نفوذ داخلی آن‌ها، پتانسیل پایداری بیشتری نسبت به برجام دارد.

تنش‌های محدود فعلی بخشی از فرآیند چانه‌زنی پس از جنگ برای کسب امتیازات بیشتر است.