چرا دیپلماسی با ایران بدون امتیازات اقتصادی ملموس به بن‌بست می‌رسد؟

تحلیل ریسپانسیبل استیت‌کرفت از ضرورت امتیازات اقتصادی در مذاکرات ایران و آمریکا و نقد تندروهای واشنگتن.

Hawks در واشنگتن ترامپ را برای امتیازدهی ملامت می‌کنند، اما جایگزینی جز جنگ ندارند.

ترامپ نه از روی علاقه به دیپلماسی، بلکه پس از شکست گزینه نظامی به مذاکره روی آورد.

حملات هوایی سنگین ۴۰ روزه آمریکا نتوانست دولت ایران را فلج یا تسلیم کند.

ایران با حفظ زیرساخت‌های نظامی و توان نامتقارن، هزینه‌های سنگینی به آمریکا تحمیل کرد.

تهدید همیشگی 'گزینه نظامی' علیه ایران کارایی خود را از دست داده است.

شکست گزینه نظامی و هزینه‌های بستن تنگه هرمز، واشنگتن را ناچار به بازگشت به دیپلماسی کرد.

سابقه خروج آمریکا از برجام و حملات نظامی، بستر اعتماد را کاملاً نابود کرده است.

دولت بایدن نیز پیش‌تر ضرورت اعتمادسازی را با آزادسازی دارایی‌های ایران درک کرده بود.

مسدودسازی مجدد منابع ایران پس از ۷ اکتبر، درس بی‌اعتمادی بزرگی برای تهران بود.

بار اعتمادسازی اکنون بر دوش واشنگتن است تا با گام‌های ملموس اعتماد را بازسازی کند.

موضع مذاکراتی ایران ناشی از یک منطق استراتژیک برآمده از سال‌ها عهدشکنی آمریکاست.

برنامه هسته‌ای و کنترل بر تنگه هرمز، دو اهرم فشار اصلی ایران در مذاکرات هستند.

واگذاری اهرم‌ها در برابر وعده‌های نسیه، سناریوی کابوس‌وار و غیرمنطقی برای تهران است.

امتیازات ایران باعث ثبات بازارها و کاهش فشار بر آمریکا می‌شود، لذا تهران بازدارندگی خود را حفظ می‌کند.

اصرار تهران بر ترتیب‌بندی گام‌به‌گام و منافع ملموس، تنها راه ممکن برای دیپلماسی است.

هرگونه توافق جامع در آینده نیازمند گام‌های اولیه بیشتری از سوی ایالات متحده خواهد بود.

منتقدان امتیازدهی باید توضیح دهند که استراتژی جایگزین آن‌ها برای خروج از بن‌بست چیست.

بازگشت به فشار حداکثری در شرایط فعلی بسیار خطرناک‌تر از گذشته خواهد بود.

مخالفت با دیپلماسی در عمل به معنای دعوت به بی‌ثباتی و هزینه‌های فزاینده برای آمریکاست.