مذاکره در سایه جنگ: چرا توافق احتمالی ایران و آمریکا شکننده و موقت است؟

تفاهم فعلی به دنبال بازگشت به شرایط پیش از جنگ و بازگشایی تدریجی تنگه هرمز است.

واشنگتن مذاکره را نه تغییر سیاست، بلکه ابزاری برای تثبیت نتایج فشار حداکثری می‌بیند.

استفاده ایران از اهرم تنگه هرمز، جهان را به سمت کاهش وابستگی راهبردی به این آبراه سوق داده است.

بی‌اعتمادی متقابل و تجربه برجام، دستیابی به توافقی پایدار را با «معضل تعهد» روبرو کرده است.

شرایط فعلی با سال ۲۰۱۵ متفاوت است؛ ترامپ به دنبال نتایج سریع و ملموس است.

مذاکرات فرصتی برای هر دو طرف جهت بازسازی توانمندی‌ها و آمادگی برای بحران‌های احتمالی آینده است.

اختلافات ایران و آمریکا ریشه‌ای‌تر از مسائل مقطعی است و به برداشت‌های متفاوت از نظم منطقه‌ای بازمی‌گردد.

با وجود تغییر دولت‌ها در آمریکا، اجماع بر سر چالش‌برانگیز بودن ایران برای نظم مطلوب واشنگتن باقی است.

موضوع هسته‌ای تنها بخشی از اختلافات گسترده‌تر شامل توان موشکی و نفوذ منطقه‌ای ایران است.

سیاست آمریکا در قبال ایران یک خط ممتد راهبردی برای محدودسازی قدرت ایران در حوزه‌های مختلف است.

هر توافق احتمالی صرفاً قواعد جدیدی برای ادامه رقابت تعریف می‌کند، نه پایان آن.

رقابت ژئوپلیتیک ادامه خواهد داشت و اسرائیل همچنان یک متغیر اخلال‌گر در مسیر مذاکرات باقی می‌ماند.

وضعیت فعلی موازنه‌ای شکننده است و بازگشت تنش‌ها محتمل‌ترین سناریوی آینده به نظر می‌رسد.