سیاست خارجی؛ موتور محرک بازسازی اقتصادی و حلقه مفقوده توسعه پایدار ایران

اصلاحات داخلی بدون اتصال به اقتصاد و دانش جهانی برای رشد پایدار کافی نخواهد بود.

سیاست خارجی توسعه‌گرا یعنی استفاده از روابط بین‌الملل برای افزایش رفاه و توان رقابت ملی.

آلمان غربی با پیوستن به ساختارهای همکاری اروپایی، ویرانی‌های جنگ را به شکوفایی اقتصادی تبدیل کرد.

کره جنوبی و ویتنام با جذب سرمایه و ادغام در اقتصاد جهانی، فقر را ریشه‌کن کردند.

تجربه جهانی نشان می‌دهد سیاست خارجی باید از منطق امنیتی به بستر تجارت و فناوری تغییر کند.

بازسازی اقتصادی به چهار عنصر سرمایه، فناوری، بازار و دانش مدیریتی از منابع جهانی نیاز دارد.

برای موفقیت، باید میان دستگاه دیپلماسی و نهادهای اقتصادی هماهنگی ساختاری و نهادی ایجاد شود.

توسعه در فضای بسته ممکن نیست و رفع تحریم‌ها پیش‌شرط حیاتی برای بازسازی اقتصادی است.

همکاری اقتصادی با همسایگان و بهره‌گیری از موقعیت ژئوپلیتیک، نخستین گام بازگشت به جهان است.

تنش‌زدایی تنها یک ابزار است؛ هدف نهایی باید افزایش سهم بخش خصوصی در زنجیره ارزش جهانی باشد.

دیپلماسی توسعه‌محور باید بر کاهش هزینه‌های مبادله و جذب فناوری برای افزایش ظرفیت ملی متمرکز شود.

ایران باید میان سیاست خارجی هزینه‌زا یا دارایی توسعه‌ای، دومی را برای آینده خود انتخاب کند.