بحران دانش در تنظیم‌گری هوش مصنوعی: چرا دولت‌ها نباید سکان‌دار باشند؟

بحث اصلی در آمریکا بر سر متولی تنظیم‌گری هوش مصنوعی است، اما توانایی ذاتی دولت برای این کار زیر سوال است.

نزاع بین قدرت فدرال و ایالتی، حواس‌پرتی از سوال اصلی یعنی فقدان دانش دولت برای تنظیم‌گری است.

دانش لازم برای مدیریت هوش مصنوعی هنوز وجود ندارد و هایک معتقد بود این دانش در کل جامعه پراکنده است.

هوش مصنوعی یک فرآیند کشف توسط کاربران است و تمرکز قدرت نظارتی فقط نادانی را متمرکز می‌کند.

نوآوری‌های هوش مصنوعی غیرقابل پیش‌بینی هستند و مقررات صلب، دانش ناقص امروز را به قانون فردا تبدیل می‌کنند.

قوانین سال ۲۰۲۶ برای نیازهای سال ۲۰۳۰ کارایی ندارند و مقامات دولتی همواره انگیزه‌های شخصی و نهادی دارند.

بوروکراسی‌ها تمایل به گسترش خود دارند و جمع‌آوری اطلاعات اولیه معمولاً به کنترل کامل ختم می‌شود.

شرکت‌های بزرگ از مقررات برای حذف رقبای کوچک استفاده می‌کنند که به آن جست‌وجوی رانت می‌گویند.

فشار بازار و نیاز مشتریان به امنیت، قوی‌تر از دستورات دولتی شرکت‌ها را به سمت ایمنی سوق می‌دهد.

ناظران دولتی هزینه اشتباهات خود را نمی‌پردازند، اما شرکت‌ها و مشتریان در بازار مستقیماً متضرر می‌شوند.

میزس معتقد بود بازار توسط مصرف‌کنندگان اداره می‌شود و هوش مصنوعی هم از این قاعده مستثنی نیست.

بازخورد مصرف‌کننده سریع‌تر و دقیق‌تر از نظارت بوروکراتیک است و اجازه آزمایش‌گری به همه می‌دهد.

اختلاف بر سر تنظیم‌گری در واقع اختلاف بر سر نحوه تولید دانش و نظم در جامعه است.

آینده هوش مصنوعی را انتخاب‌های میلیون‌ها کاربر رقم می‌زند، نه کارگروه‌های دولتی و استانداردهای اجباری.

سوال نهایی اعتماد به قضاوت غیرمتمرکز مردم یا قضاوت متمرکز سیاستگذاران است؛ سنت اتریشی اولی را برمی‌گزیند.