بازگشت به عصر طلایی تورم تک‌رقمی؛ آیا توافق سیاسی مارپیچ نقدینگی را مهار می‌کند؟

توافق احتمالی با تعدیل انتظارات تورمی، اقتصاد را به الگوی باثبات پیش از ۹۷ بازمی‌گرداند.

تورم و ارز سریع‌ترین واکنش را به توافق نشان می‌دهند؛ بررسی شکاف تاریخی تورم و نقدینگی.

پیش از ۹۷، رشد اقتصادی و عرضه کالا بخشی از اثر تورمی نقدینگی را خنثی می‌کرد.

درآمدهای نفتی دهه ۸۰ با افزایش واردات، تورم کالا را پایین‌تر از خدمات نگه داشت.

نرخ سود بانکی بالا در اوایل دهه ۹۰ مانع ورود نقدینگی به بازار دارایی‌ها شد.

پس از خروج از برجام، نرخ ارز و تورم جهش کرده و از رشد نقدینگی پیشی گرفتند.

انتظارات تورمی از سال ۹۷ به محرک اصلی اقتصاد تبدیل شده و در سطوح بالا تثبیت شده است.

مقایسه سال ۹۴ و ۹۷ نشان می‌دهد خوش‌بینی سیاسی مهم‌تر از حجم درآمدهای ارزی است.

اقتصاد در مارپیچ تورمی گرفتار شده و خروج از آن نیازمند کاهش نااطمینانی‌های خارجی است.

کاهش نااطمینانی باعث افزایش تقاضا برای نگهداری ریال و کاهش سرعت گردش پول می‌شود.

با انضباط پولی و توافق، تورم می‌تواند به محدوده ۲۰ درصد در سال ۱۴۰۵ بازگردد.

هشدار درباره رکورد رشد نقدینگی در سال ۱۴۰۴ و ضرورت اقدام همزمان در دو جبهه.

توافق فرصتی برای حل ریشه‌ای تورم و اعمال سیاست‌های مالی باثبات فراهم می‌کند.

اصلاحات ساختاری نیازمند سرمایه اجتماعی است که با کاهش تنش‌های خارجی تسهیل می‌شود.