بحران اشتغال در ایران؛ فراتر از شوک‌های موقت و ریشه‌های عمیق ساختاری

بیکاری فعلی ریشه در شکافی تاریخی و فرسایش ظرفیت‌های سازماندهی کار دارد، نه فقط بحران‌های مقطعی.

جنگ تنها بحران‌های انباشته‌شده زیر پوست جامعه و ضعف نهادهای حفاظتی را آشکار کرده است.

کار فراتر از درآمد، ابزاری برای مشارکت اجتماعی، هویت‌بخشی و تولید زندگی جمعی است.

«اقتصاد زندگی» شامل نهادهایی است که تداوم حیات اجتماعی و مشارکت معنادار را ممکن می‌سازند.

منطق بازار به تنهایی قادر به حفاظت از امنیت شغلی و عدالت بین‌نسلی نیست.

جامعه برای جلوگیری از انتقال هزینه‌های بحران به زندگی مردم، به نهادهای میانجی مانند اتحادیه‌ها نیاز دارد.

ضعف نهادها منجر به «توزیع عمودی بحران» و تخلیه ریسک‌ها بر دوش لایه‌های بی‌دفاع اجتماعی شده است.

نظرسنجی‌ها نشان‌دهنده فرسایش اعتماد به آینده و بدبینی اکثریت مردم به وضعیت اقتصادی است.

تضعیف رابطه بین تلاش امروز و پاداش فردا، باعث رویگردانی نسل جوان از نظم اقتصادی رسمی می‌شود.

مسأله اصلی، بازاندیشی در سازوکارهای جمعی برای حفاظت از اقتصاد زندگی و حقوق نیروهای کار است.

وضعیت اضطراری فعلی یک قاعده است که نیازمند ایجاد میانجی‌های نهادین دائمی برای مقابله با بحران‌هاست.