چرا مالیات بر هوش مصنوعی ایده بدی است؟ کالبدشکافی اقتصادی مالیات بر توان محاسباتی

ایده مالیات بر توان محاسباتی از محافل محدود به جریان اصلی مباحث اقتصادی وارد شده است.

این مالیات از نظر اقتصاد مالیه عمومی یکی از بدترین انواع مالیات برای تولید و رفاه است.

مالیات بر توان محاسباتی شامل دو نوع مالیات بر موجودی (سرمایه) و مالیات بر جریان (خروجی) است.

مالیات بر موجودی، تجهیزات و مراکز داده را هدف قرار می‌دهد که نوعی مالیات بر سرمایه است.

مالیات بر جریان شبیه مالیات بر ارزش افزوده است و نباید مالیات بر توان محاسباتی نامیده شود.

طبق نظریه دایموند-میرلیز، نباید بر کالاهای واسطه‌ای مانند توان محاسباتی مالیات وضع کرد.

مالیات بر توان محاسباتی مانند مالیات بر فولاد در عصر صنعت، کیک اقتصادی را کوچک می‌کند.

این مالیات مانند تعرفه گمرکی بر قطعات، هزینه‌اش در طول زنجیره تولید انباشته و چندبرابر می‌شود.

افزایش هزینه توان محاسباتی باعث گران شدن خدمات در تمام صنایع از دارو تا حسابداری می‌شود.

طبق نظریه چملی-جاد، نرخ بهینه مالیات بر سرمایه در بلندمدت باید صفر باشد.

زیرساخت‌های هوش مصنوعی سرمایه هستند و مالیات بر آن‌ها مانع کاهش هزینه‌ها در آینده می‌شود.

مالیات بر نردبان برای حمایت از چیدن نارگیل با دست، راهکار غلطی برای بازتوزیع ثروت است.

ویژگی‌های هوش مصنوعی مانند تحرک بالای سرمایه، مالیات بر آن را به سیاستی زیان‌بار تبدیل می‌کند.

بار مالیات بر سرمایه به دلیل کشش‌پذیری، در نهایت از طریق کاهش دستمزد به کارگران منتقل می‌شود.

فراتر از نفی مالیات، شاید حتی باید به توان محاسباتی یارانه پرداخت کرد.

طبق اصل پیگویی، فعالیت‌های دارای اثر خارجی مثبت باید مشمول یارانه (مالیات منفی) شوند.

یادگیری از طریق انجام دادن در آموزش مدل‌های هوش مصنوعی، یک اثر خارجی مثبت ایجاد می‌کند.

پیشرفت فناوری توسط یک شرکت، هزینه‌ها را برای کل صنعت کاهش می‌دهد که نفع همگانی دارد.

هوش مصنوعی یک فناوری عمومی است که نوآوری‌های مکمل فراوانی در صنایع مختلف ایجاد می‌کند.

تولیدکنندگان فناوری‌های عمومی نمی‌توانند تمام ارزش خلق‌شده در صنایع پایین‌دستی را تصاحب کنند.

با وجود استدلال‌های یارانه‌ای، تعیین دقیق میزان اثرات خارجی برای سیاستگذاری بسیار دشوار است.

در عمل، تفکیک توان محاسباتی مشمول مالیات از کاربردهای عادی (مثل بازی) غیرممکن است.

تعاریف قانونی یا آنقدر محدودند که فرار مالیاتی ایجاد می‌کنند یا آنقدر گسترده که مخرب‌اند.

معافیت‌های مالیاتی برای هوش مصنوعی باعث ایجاد فساد، لابی‌گری و پیچیدگی‌های بیهوده می‌شود.

هدف از این مالیات (کند کردن اتوماسیون یا بازتوزیع درآمد) در نتایج آن تفاوت ایجاد می‌کند.

درآمد حاصل از این مالیات در مقایسه با تولید ناخالص داخلی بسیار ناچیز و بی‌اثر است.

برای تامین درآمد پایه همگانی از این مسیر، نیاز به نرخ‌های مالیاتی نجومی و مخرب است.

مراکز داده به راحتی به کشورهای با مالیات کمتر منتقل می‌شوند و سرمایه فرار می‌کند.

به جای اختراع مالیات جدید، باید نابرابری فعلی که مالیات بیشتری از کارگر می‌گیرد اصلاح شود.