کالبدشکافی اقتصاد جام‌جهانی ۲۰۲۶: سود نجومی فیفا و چالش‌های مالی شهرهای میزبان

جام جهانی یک اقتصاد موقت شامل درآمد جهانی فیفا و اقتصاد منطقه‌ای شهرهای میزبان ایجاد می‌کند.

درآمد فیفا در چرخه ۲۰۲۶ به ۱۳ میلیارد دلار می‌رسد که از المپیک پیشی گرفته است.

جام جهانی ۲۰۲۶ با ۴۸ تیم در سه کشور برگزار شده و ریسک‌های زیرساختی را تقسیم می‌کند.

حق پخش تلویزیونی با پیش‌بینی ۴.۲ میلیارد دلار، همچنان بزرگ‌ترین منبع درآمدی فیفا محسوب می‌شود.

نوآوری در فروش حقوق دیجیتال و جذب مخاطب جوان، جام جهانی را به ابرپروژه تبدیل کرده است.

درآمد بلیت‌فروشی با جهشی چشم‌گیر به ۳ میلیارد دلار و قیمت‌های نجومی برای فینال رسیده است.

قراردادهای اسپانسری با برندهای بزرگ به رکورد ۲.۷ میلیارد دلار و انعطاف‌پذیری بیشتر دست یافته‌اند.

موفقیت مالی مسابقات باعث افزایش پاداش و دریافتی سالانه رئیس فیفا به ۶ میلیون دلار شده است.

فیفا بخش بزرگی از درآمد را صرف توسعه فوتبال و هزینه‌های اجرایی گران‌ترین پروژه تاریخ می‌کند.

برای جلوگیری از نارضایتی تیم‌ها، مجموع جوایز نقدی به ۸۷۱ میلیون دلار افزایش یافته است.

مذاکرات فشرده فیفا با آمریکا منجر به معافیت‌های مالیاتی فدرال برای فدراسیون‌های شرکت‌کننده شد.

شهرهای میزبان برخلاف فیفا، بار اصلی هزینه‌های امنیتی و خدماتی را بدون سهم از درآمدها می‌کشند.

اقتصاددانان معتقدند منافع اقتصادی واقعی برای شهرهای میزبان بسیار کمتر از پیش‌بینی‌های اولیه است.

تجربه برزیل ۲۰۱۴ نشان‌دهنده اولویت‌بندی اشتباه منابع عمومی و فشار اقتصادی بر شهروندان بود.

هزینه‌های سنگین عمومی در برزیل با بازدهی پایین و اعتراضات گسترده مردمی همراه شد.