گذار از رفاه به بقا؛ وقتی چندشغله بودن تنها راه زنده ماندن در تورم ۷۰ درصدی است

تورم ساختار زندگی، الگوی کار و مفهوم زمان را در شهرهای بزرگ تغییر داده است.

آمارهای رسمی تورم سالانه ۵۳.۷ درصد و نقطه‌ای ۷۳.۵ درصد را نشان می‌دهند.

مردم در خیابان‌ها از تغییر سبک زندگی به دلیل ناکافی بودن حقوق ثابت می‌گویند.

یک شغل دیگر کافی نیست و چندشغله بودن به یک اجبار فراگیر تبدیل شده است.

کارمند بخش خصوصی می‌گوید حقوقش فقط کفاف ده روز اول ماه را می‌دهد.

راننده اینترنتی از تلاش شبانه‌روزی فقط برای سر به سر شدن هزینه‌ها می‌گوید.

الگوی خرید مردم از سبدهای کامل به خریدهای خرد و ضروری تغییر کرده است.

اولویت مشتریان در بازار از کیفیت و برند به قیمت روز تغییر یافته است.

فشار در بازار مسکن منجر به کاهش متراژ و جابه‌جایی به مناطق ارزان‌تر شده است.

جوانان شاغل هدف از کار کردن را نه پیشرفت، بلکه عقب نماندن می‌دانند.

معلمان و کارگران از خستگی مفرط ناشی از کارهای دوم و سوم گلایه دارند.

الگوی جدید کار در همه اقشار به معنای تلاش دائمی بدون رسیدن به ثبات است.

خرید ماهانه جای خود را به مدیریت لحظه‌ای اقتصاد خانوار و خرید روزانه داده است.

رانندگان تاکسی از ناترازی کرایه‌ها با هزینه‌های جاری زندگی و استهلاک می‌گویند.

اقتصاددانان علت را پیشی گرفتن تورم از رشد درآمدها و کاهش قدرت خرید می‌دانند.

مفهوم پس‌انداز از بین رفته و اقتصاد خانوار به سمت 'اقتصاد بقا' حرکت کرده است.

نبود مرز بین کار و زندگی منجر به خستگی مزمن و فشار روانی شده است.

طبقه اجتماعی جدیدی شکل گرفته که با وجود اشتغال مداوم، ثبات اقتصادی ندارد.

کار بیشتر لزوماً زندگی بهتر نمی‌سازد و فقط برای حفظ سطح قبلی زندگی است.