بازطراحی شهرهای ایران: گذار از سوداگری زمین به تاب‌آوری در برابر جنگ و بحران

جنگ اخیر تاب‌آوری اقتصاد و ملت را اثبات کرد اما شکنندگی شدید نظام شهرسازی را نشان داد.

شهرها اکنون هدف مستقیم جنگ‌ها برای شکستن مقاومت اجتماعی از طریق تخریب زیرساخت‌های حیاتی هستند.

شهرسازی ایران همچنان بر پایه سوداگری زمین و مدل‌های منسوخ ۵۰ سال پیش اداره می‌شود.

نظام فعلی طرح‌ریزی شهری، واقعیت‌های ژئوپلیتیک و زنجیره‌های ارزش جهانی را کاملاً نادیده می‌گیرد.

تخصیص منابع در شهرسازی فعلی بر پایه رانت و قدرت سرمایه است، نه ظرفیت‌های اکولوژیک.

ساختار فعلی به طور خودکار باعث تجمع جمعیت و سرمایه در چند کلان‌شهر محدود شده است.

تمرکز شدید که در صلح مزیت است، در زمان جنگ به پاشنه آشیل کشور تبدیل می‌شود.

تحول در شهرسازی نیازمند توسعه شهرهای میانی، زیرساخت‌های چندلایه و مدیریت محله‌محور بحران است.

تهران باید از مرکزیت مطلق خارج شده و به گره فرماندهی هوشمند برای کل کشور تبدیل شود.

دوران پساجنگ بهترین فرصت برای اصلاح قانون شهرسازی با نگاهی به اقتصاد سیاسی و نفع عمومی است.