بحران مسکن در ایران؛ چرا ساخت‌وساز بیشتر به معنای خانه دار شدن نیست؟

بحران مسکن از زاغه‌نشینی گذشته به بحران اجاره‌بها و حاشیه‌نشینی مدرن تغییر شکل داده است.

مسکن نباید صرفاً یک مساله فنی و کمی دیده شود؛ بلکه باید به اقتصاد سیاسی آن توجه کرد.

کالایی‌شدن مسکن و اولویت سود بر نیاز انسانی، عامل اصلی بحران دسترسی به سرپناه است.

وابستگی به مسکن، قدرت چانه‌زنی اجتماعی و مشارکت سیاسی شهروندان را کاهش می‌دهد.

مالی‌سازی مسکن در سطح جهانی، آن را به دارایی سرمایه‌ای تبدیل کرده که به کیفیت زندگی آسیب می‌زند.

رشد شهرنشینی و تعیین محدوده‌های قانونی در ایران، زمینه‌ساز شکل‌گیری سکونتگاه‌های غیررسمی شد.

سیاست‌های پس از جنگ با تکیه بر ساخت‌وساز، نتوانست دسترسی گروه‌های کم‌درآمد را بهبود بخشد.

رانده شدن شهروندان به شهرهای اقماری، هزینه‌های زندگی و رفت‌وآمد را به شدت افزایش داده است.

تعداد واحدهای ساخته‌شده معیار مناسبی برای سنجش موفقیت سیاست‌های مسکن نیست.

خطای اصلی سیاستگذاری، جایگزینی «مسکن» به جای «ساکن» در برنامه‌ریزی‌هاست.

حل بحران مسکن نیازمند تغییر نگاه از ساختمان‌سازی به سمت تأمین حق سکونت پایدار شهروندان است.