ظهور جمهوری اسلامی جدید؛ دکترین عمل‌گرایانه ایران در نظم نوین جهانی

مقاله فارن افرز استدلال می‌کند جنگ ۲۰۲۶ منجر به تحول ساختاری و حکمرانی در جمهوری اسلامی شد.

تغییر اصلی در لایه‌های پایین قدرت و توسط نسل جدیدی از مدیران تکنوکرات رخ داده است.

سه نسل انقلابی با جهان‌بینی‌های متفاوت وجود دارند که نسل سوم اکنون جهت‌گیری آینده را تعیین می‌کند.

جدایی ایدئولوژی از سیاستگذاری عملی، ایران را به سمت عمل‌گرایی و واقع‌گرایی سوق داده است.

تهران جنگ را بن‌بست راهبردی می‌داند و معتقد است دوران سلطه بلامنازع آمریکا به پایان رسیده است.

ایران با تمرکز بر نظم چندقطبی، از موقعیت ژئوپلیتیک خود برای افزایش قدرت چانه‌زنی استفاده می‌کند.

تعمیق روابط با چین به عنوان یک ضرورت ژئوپلیتیک برای سازگاری با نظم جدید تلقی می‌شود.

مدیریت متحدان منطقه‌ای از رویکرد ایدئولوژیک به رویکرد کارکردی و بازدارندگی تغییر یافته است.

دکترین چندجبهه‌ای برای افزایش هزینه رویارویی با ایران طراحی و اجرا شده است.

جمهوری اسلامی جدید بر کارآمدی دولت و تثبیت قدرت تکیه دارد.

ایرانِ پس از جنگ، دولتی ملی‌گرا و امنیت‌محور است که به دنبال تثبیت جایگاه خود در منطقه است.