بحران مسکن؛ چگونه جابه‌جایی اجباری هویت طبقه متوسط را فرسوده می‌کند؟

جابه‌جایی اجباری مسکن باعث گسست هویتی و از دست رفتن سرمایه نمادین طبقه متوسط می‌شود.

طبقه متوسط فقیرشده در موقعیتی برزخی میان هویت فرهنگی و ناتوانی اقتصادی قرار دارد.

نظریه بوردیو نشان می‌دهد که ناهمترازی سرمایه اقتصادی و فرهنگی منجر به تعلیق منزلت اجتماعی می‌شود.

افزایش قیمت مسکن، آن را از کالای مصرفی به دارایی سرمایه‌ای و عامل شکاف طبقاتی تبدیل کرده است.

مفهوم دتریتوریالیزاسیون توضیح می‌دهد که چگونه جدایی از محله، پیوندهای اجتماعی و هویتی را از بین می‌برد.

تمرکز فقر در مناطق خاص، ساکنان را از شبکه‌های شغلی و فرصت‌های اجتماعی منزوی می‌کند.

جابه‌جایی به حاشیه شهرها به معنای فاصله گرفتن از مراکز اصلی اشتغال و آموزش است.

مسکن به معنای موقعیت فرد در جغرافیای فرصت‌های شهری و دسترسی به جریان‌های اجتماعی است.

روند مهاجرت طبقه متوسط تهران به شهرهای جدید مانند پرند و پردیس از دهه ۹۰ شدت گرفته است.

مسکن عریان‌ترین نماد افول اقتصادی است که تناقض میان شأن نمادین و واقعیت مادی را آشکار می‌کند.