استراتژی جدید ایران برای توسعه تجارت با افغانستان در سایه محدودیت‌های بندری

آمار گمرک نشان‌دهنده صادرات ۲ میلیارد دلاری ایران به افغانستان و واردات ناچیز ۵۳ میلیون دلاری است.

عدم توازن تجاری میان دو کشور نیازمند برنامه‌ریزی برای رسیدن به هدف ۱۰ میلیارد دلاری است.

افغانستان به دلیل محصور بودن در خشکی، به دنبال جایگزینی مسیرهای ترانزیتی ایران به جای پاکستان است.

چهار گذرگاه مرزی اصلی میان ایران و افغانستان وجود دارد که باشتیک مسیر ریلی مهم آن است.

افغانستان ظرفیت تامین محصولات کشاورزی و دامی ایران را دارد که نیازمند کشت قراردادی است.

سرمایه‌گذاری در دانش فنی دامپروری و خرید تضمینی چغندرقند می‌تواند به صنایع ایران کمک کند.

تنش‌های منطقه‌ای و محدودیت بنادر جنوبی، ضرورت توسعه تجارت با همسایگان شرقی را دوچندان کرده است.

صادرات خدمات فنی مهندسی به افغانستان پتانسیل بالایی دارد اما نیازمند مشوق‌های دولتی است.

ضعف زیرساخت‌های گمرکی و ناهماهنگی دستگاه‌ها مانع اصلی بهره‌برداری از ظرفیت‌های تجاری است.

ناهماهنگی در بندرعباس و گمرکات مانع استفاده از فرصت ترانزیتی افغانستان شده است.

تسهیل قوانین کولبری باعث رشد واردات پنبه و حبوبات از افغانستان شده است.

ایران باید با انتقال تکنولوژی کشاورزی به افغانستان، به توازن تجاری و کاهش مهاجرت کمک کند.

تامین حبوبات از همسایگان شرقی به جای مسیرهای دریایی، کیفیت و سرعت دسترسی را بهبود می‌بخشد.